درگفت‌وگو با فرشته پاریزی: تقسیم کار در دستگاه جنایت و مرز میان ناچاری و همدستی

در داستان «لکه‌ها»، فرشته پاریزی به‌جای روایت مستقیم جنایت، به سراغ کارگرانی می‌رود که مأمور پاک‌کردن آثار آن هستند. او در گفت‌وگو با «بانگ» از انتخاب این زاویه دید، سازوکار دستگاه جنایت و مرز مبهم میان مسئولیت حرفه‌ای و مسئولیت اخلاقی سخن می‌گوید. پاریزی با اشاره به مفهوم «ابتذال شر» هانا آرنت، نشان می‌دهد چگونه امر هولناک در زندگی روزمره ادغام می‌شود. از نگاه او، داستان با ثبت رد قربانیان و آشکارکردن تدریجی گذشته، در برابر همان فرایند حذف و فراموشی می‌ایستد که روایتش می‌کند.

محمدرفیع محمودیان: «از اودیسئوس تا سندباد بحری» – گونه‌های رویکرد خود به خانه

محمدرفیع محمودیان در مقاله «از اودیسئوس تا سندباد بحری: گونه‌های رویکرد خود به خانه» با مقایسه چهار الگوی اسطوره‌ایِ بازگشت، تبعید، هجرت و ماجراجویی، نسبت انسان با خانه و هویت خویش را بررسی می‌کند. از اشتیاق اودیسئوس به بازگشت و بی‌خانمانی در اسطوره یهودی تا تسخیر سرزمین نو در هجرت و خوش‌باشی سندباد بحری، نویسنده نشان می‌دهد که خانه تنها یک مکان فیزیکی نیست، بلکه عرصه‌ای برای بازشناسی، بازآفرینی یا حتی محوشدن «خود» است.

دیدگاه- امین اطمینان: «عادت‌های صبحگاهی، عادت‌های بد و عادت‌های خوب»

در داستان‌های کوتاه آسیه نظام‌شهیدی، خاطرهٔ مشهدِ پیش از سال ۱۳۵۷ با زندگی زنانی گره می‌خورد که پس از آن، با محدودیت‌های تازه و حسِ ازدست‌رفتگی روبه‌رو شدند. این جستار با مرور دو مجموعه‌داستان او نشان می‌دهد چگونه جزئیاتی چون خیابان‌ها، پوشش و رفتارهای روزمره، ردّ آن دگرگونی را در زندگی شخصیت‌ها آشکار می‌کنند.

احمد خلفانی: «ما سه نفر بودیم»

با مرگ خبیر، جمع سه‌نفره‌ای از دوستان قدیمی از هم می‌پاشد؛ اما آنچه باقی می‌ماند، فقط اندوه فقدان نیست. وهاب از تنها ماندن می‌ترسد و راوی در فکر ترک شهر و آغاز زندگی دیگری در برلین است. احمد خلفانی در «ما سه نفر بودیم»، از خلال شبی پراضطراب و خاطره‌های یک دوستی، مرز باریک میان همراهی و وابستگی را می‌کاود. داستان، خواننده را با تنشی دشوار روبه‌رو می‌کند: نیاز یکی به حضور دیگری، درست هنگامی که دیگری می‌خواهد فاصله بگیرد.

ناهید شمس: بندناف

در اتاق زایمان، بندنافی که باید بریده شود، به رشته‌ای میان زندگی، مرگ و خشونت بدل می‌شود. ناهید شمس در داستان «بندناف»، با زبانی بی‌پرده و طنزی سیاه، لحظهٔ تولد را به صحنهٔ کشمکش مادر و ماما تبدیل می‌کند؛ جایی که مراقبت با میل به سلطه درمی‌آمیزد و در میان هیاهوی بزرگسالان، نوزاد تنها می‌ماند.

نسیم خلیلی: از خویشتن تا مصر؛ نگاهی به «جان‌شیفتگان» نجیب محفوظ

رمان «جان‌شیفتگان» نجیب محفوظ چگونه جست‌وجوی هویت فردی را به سرنوشت جمعی و تاریخ مصر پیوند می‌زند؟ نسیم خلیلی در این خوانش، با تأمل در گفت‌وگوهای شخصیت‌ها، حضور سیاست در زندگی روزمره و شیوهٔ روایت، مسیر این پیوند را دنبال می‌کند. مقاله از رنج، آرمان‌خواهی و پرسش خوشبختی آغاز می‌کند و به حافظهٔ جمعی، فرهنگ عامه و جغرافیای قاهره می‌رسد؛ عناصری که در کنار یکدیگر، خواندن رمان را به فرصتی برای بازاندیشی در خویشتن و سفر به جهان تاریخی و فرهنگی مصر بدل می‌کنند.

هادی شریفی: آگوستو روا باستوس – روایت قدرت، حافظه و فراموشی در سه‌گانۀ پاراگوئه

در سه‌گانهٔ پاراگوئهٔ آگوستو روا باستوس، مردم بار تاریخ را به دوش می‌کشند، دیکتاتور می‌خواهد آن را به نام خود بنویسد و تبعیدی می‌کوشد از گذشته رها شود. هادی شریفی با خواندن «پسر انسان»، «من، عالیجناب» و «دادستان» نشان می‌دهد که نبرد بر سر قدرت، نبرد بر سر حافظه، زبان و حق روایت گذشته نیز هست.

راینرماریا ریلکه‌‌: «صندوقچۀ طلایی‌» به ترجمه رضا نجفی

در داستان «صندوقچۀ طلایی»، راینر ماریا ریلکه مواجهۀ کودکی پنج‌ساله با مرگ را از دریچۀ تماشای ویترین یک تابوت‌فروشی روایت می‌کند. ویلی مجذوب تابوتی کوچک و طلایی می‌شود و توضیح تسلی‌بخش مادر، مرگ را در خیال او به سفری نزد خدای مهربان تبدیل می‌کند. اما همین تصویر برای مادر، هنگام بیماری فرزندش، معنایی هراس‌انگیز می‌یابد. داستان با پیوند دادن بازی نور، زیبایی تابوت و گفت‌وگوی مادر و کودک، فاصلۀ میان تصور معصومانۀ کودک از مرگ و رنج مادری را آشکار می‌کند که می‌خواهد او را زنده نگه دارد.

توماس مان: «مرگ» به ترجمه رضا نجفی

اگر انسان زمان مرگ خود را قطعی بداند، این یقین چه بر سر زندگی و رابطه‌اش با نزدیکان می‌آورد؟ «مرگ»، داستان کوتاه توماس مان با ترجمهٔ رضا نجفی، در قالب یادداشت‌های روزانهٔ مردی روایت می‌شود که دوازدهم اکتبر را موعد مرگ خود می‌داند. در خانه‌ای دورافتاده کنار دریا، انتظار این روز با محبت دخترش، آسونسیون، درهم می‌آمیزد. داستان از خلال شمارش زمان، آشفتگی ذهن راوی و مواجههٔ او با فقدان، مرز میان پیش‌آگاهی، وسواس و احساس گناه را به پرسش می‌کشد.

ادبیات داستانی آلمانی زبان: «تنهایی و زخم‌های تاریخی» – به گزینش و ترجمه رضا نجفی

دوسیهٔ «ادبیات داستانی آلمان» با ترجمه و گزینش رضا نجفی در «بانگ»، داستان‌هایی با لحن‌ها و شیوه‌های روایی گوناگون را کنار هم می‌نشاند؛ آثاری که از اضطراب مرگ و تنهایی تا جنگ، ویرانی و مسئولیت انسان در برابر دیگری را روایت می‌کنند. این مجموعه فرصتی است برای خواندن تجربه‌های متفاوت انسانی و تأمل در امکانات داستان کوتاه: چگونه حادثه‌ای کوچک، برخوردی گذرا یا سکوتی معنادار می‌تواند مناسبات قدرت را آشکار کند و سرگذشت فردی را به تاریخ پیوند بزند؟

ادبیات دیستوپیایی: روایت آینده برای فهم اکنون

از ۱۹۸۴ و دنیای قشنگ نو تا سرگذشت ندیمه و دیستوپیاهای اقلیمی معاصر، ادبیات دیستوپیایی آینده را به آزمایشگاهی برای شناخت اکنون بدل کرده است. این دوسیه در دوازده قسمت، سازوکارهای روایی این ژانر و نسبت آن با قدرت، تاریخ، زبان، حافظه، خلوت، بدن، فضا، بحران اقلیمی، مقاومت و امید را بررسی می‌کند و در پایان، با بازگشت به ادبیات فارسی ــ از «س.گ.ل.ل» صادق هدایت و «سال ۱۳۸۸» فریدون تنکابنی تا فرار از مجتمع دخترانه محبوبه موسوی و ۵۶ درجه ــ می‌پرسد: آیا می‌توان از تبار ویژه‌ای برای «دیستوپیای ایرانی» سخن گفت؟

  ادبیات داستانی آمریکا در قرن بیستم

در قرن بیستم، نویسندگان آمریکایی مانند هنری جیمز، ارنست همینگوی و تونی موریسون با نوآوری‌های فرمی و محتوایی، داستان کوتاه را به عنوان یک فرم ادبی مستقل و غنی تثبیت و آن را به ابزاری برای بیان تجربیات فرهنگی و هویتی تبدیل کردند. جلوه هایی از این تلاش در بانگ.

بانگ - نوا

شعر

از دست ندهید

محمدرفیع محمودیان: «از اودیسئوس تا سندباد بحری» – گونه‌های رویکرد خود به خانه

محمدرفیع محمودیان در مقاله «از اودیسئوس تا سندباد بحری: گونه‌های رویکرد خود به خانه» با مقایسه چهار الگوی اسطوره‌ایِ بازگشت، تبعید، هجرت و ماجراجویی، نسبت انسان با خانه و هویت خویش را بررسی می‌کند. از اشتیاق اودیسئوس به بازگشت و بی‌خانمانی در اسطوره یهودی تا تسخیر سرزمین نو در هجرت و خوش‌باشی سندباد بحری، نویسنده نشان می‌دهد که خانه تنها یک مکان فیزیکی نیست، بلکه عرصه‌ای برای بازشناسی، بازآفرینی یا حتی محوشدن «خود» است.

احمد خلفانی: «ما سه نفر بودیم»

با مرگ خبیر، جمع سه‌نفره‌ای از دوستان قدیمی از هم می‌پاشد؛ اما آنچه باقی می‌ماند، فقط اندوه فقدان نیست. وهاب از تنها ماندن می‌ترسد و راوی در فکر ترک شهر و آغاز زندگی دیگری در برلین است. احمد خلفانی در «ما سه نفر بودیم»، از خلال شبی پراضطراب و خاطره‌های یک دوستی، مرز باریک میان همراهی و وابستگی را می‌کاود. داستان، خواننده را با تنشی دشوار روبه‌رو می‌کند: نیاز یکی به حضور دیگری، درست هنگامی که دیگری می‌خواهد فاصله بگیرد.

یک کتاب، یک داستان – علی شروقی: «پرده‌خوانِ پرده‌درِ پرده‌گردانان»، بازخوانی «علویه‌خانم» صادق هدایت

در داستان «علویه‌خانم» صادق هدایت، پرده‌خوانی تنها وسیله‌ای برای کسب معاش نیست، بلکه به کلیدی برای فهم ساختار روایت تبدیل می‌شود. علی شروقی در مقالهٔ «پرده‌خوانِ پرده‌دَرِ پرده‌گردانان» نشان می‌دهد که چگونه هدایت با بهره‌گیری از سنت نقالی، راوی مداخله‌گر، تصویرسازی گروتسک، زبان عامیانه و طنز سیاه، جهانی آکنده از فقر، فریب و خشونت می‌آفریند. در این جهان، قصه‌گویی هم ابزاری برای بقا و پنهان‌کاری است و هم وسیله‌ای برای افشای حقیقت. هدایت، بی‌آنکه از فلاکت فرودستان بساط ترحم بسازد، نشان می‌دهد که فقر و درماندگی لزوماً به معصومیت و شرافت نمی‌انجامند.

فرشته پاریزی: لکه‌ها

در داستان «لکه‌ها»، فرشته پاریزی خشونت را نه از منظر قربانیان یا عاملان آن، بلکه از نگاه دو کارگر نظافتچی روایت می‌کند که مأمور پاک‌کردن آثار واقعه‌ای هولناک‌اند. در این داستان، لکه‌ها، اشیای به‌جامانده و بقایای زندگی انسان‌ها به نشانه‌های جنایتی ناگفته تبدیل می‌شوند. انتخاب زاویه دید فرودستان، داستان را به پرسشی درباره مناسبات طبقاتی خشونت، ضرورت معاش و مرز میان ناچاری و همدستی بدل می‌کند. آیا کسانی که برای گذران زندگی آثار جنایت را پاک می‌کنند، در محو حافظه قربانیان نیز سهیم‌اند؟ و آیا می‌توان همه آثار گذشته را از میان برد؟

دومین شمارهٔ ماهنامهٔ بانگ: از «پسااعدام» تا جهان آن کارسون

دومین شمارهٔ ماهنامهٔ ادبی بانگ، ویژهٔ مهر ۱۴۰۵، با ۴۱ مطلب در ۴۹۰ صفحه منتشر شد. این شماره، از جهان ادبی آن کارسون و آثار شیدا بازیار تا زندگی بازماندگان اعدام، نقد رمان، داستان کوتاه و شعر معاصر را دربرمی‌گیرد. نسخهٔ الکترونیک ماهنامه برای مطالعه روی گوشی‌های موبایل طراحی شده، فهرست آن کلیک‌پذیر است و دریافت و مطالعهٔ آن رایگان است.

شیرین عزیزی مقدم: «اهالی ماگنولیا»ی زویا پیرزاد؛ مهاجرت و خوشبختی ناتمام

مهاجرت در رمان «اهالی ماگنولیا»ی زویا پیرزاد، برای ساکنان یک خیابان چندفرهنگی در انگلستان، پایان تنهایی و رهایی از زخم‌های گذشته نیست. این نقد با بررسی روابط شخصیت‌ها، نقش خاطرات و بازتاب ملال در اشیای روزمره، نشان می‌دهد چگونه آرزوی زندگی بهتر با دلتنگی، تعارض‌های خانوادگی و حسرت درهم می‌آمیزد. بااین‌همه، در دل همین زندگی‌های ناتمام، پیوندهای همسایگی و امکان تغییر، روزنه‌ای به امید می‌گشایند.

بانگ

«بانگ» یک رسانه ادبی و کاملاً خودبنیاد است که در خارج از ایران و به دور از سانسور و خودسانسوری بر مبنای تجربه‌ها و امکانات مشترک شخصی شکل گرفته است.

شبکه های اجتماعی