مادران داغدار در دی خونین بازپسگیریِ آیینِ زندگی و شادی از چنگالِ آیینِ مرگِ تحمیلی را به ما آموختند. شاعر یادآوری میکند که آنها هرگز ستایشگرِ مرگ نبودهاند، بلکه حافظانِ حافظهٔ زندهٔ جشن و موسیقی و رقص در اعماق تاریخِ این سرزمین («هزارهی پیش از هزارهی تقویم گریهها») بودهاند. میشنوید با صدای شاعر:
مادران ما
هرگز ستایشگران مرگ نبودند.
تقویم را ورق بزنید
به عقب برگردید:
به هزارهی پیش از هزارهی تقویم گریهها.
صدای ساز و دهل
صدای شمشالها و همنواییی دفها
صدای رقص و پایکوبیی آنها را
کنار شعلههای سرکش آتش
نمیشنوید؟!
مادران ما
این روزها در تدارک جشناَند
و دیگر
به نوحه خوان نیاز ندارند.
