نوشتن بیشک یکی از راههای نزدیک شدن به خود و بازیابی خویشتن است، جمع کردن قطعههایی که اینجا و آن جا، در روزمرگی، گم شده است. ولی آیا چنین چیزی بهراستی ممکن است؟ آیا سروکار ما در آن صورت با زمانهای “هرگز” و قلمروهای “ناممکن” نمیافتد؟
از سردخانه که برمیگردی، توی راه، آنقدر سنگینی که انگار ده نفر روی کولت ایستادهاند و ده نفر دیگر از پشت هی میکشند و نمیگذارند راه بروی. هر قدمی که برمیداری انگار یک عمر طول میکشد. به آسمان نگاه میکنی و شب پُرستاره را میبینی.
فصل اول مجموعه روایتهای تصویری توران میرهادی از دورههای مختلف زندگیاش تحت عنوان «پس از توران» منتشر شد.
اشعار «نامههای خصوصیی بهادر درانی و آهو حسانی» در پنج دفتر یا به تعبیر شاعر زیر سقف «پنج دژ» گرد آمدهاند. زیبا کرباسی این اشعار را در فاصله بین سالهای ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴ نوشته است.
بلد نبودم سر کلاسها مزه بپرانم. رویم نمیشد به اتاق استادها بروم. پول کافهنشینی نداشتم. اگر هم داشتم مثل سمانه بلد نبودم ادای روشنفکری در بیاورم و قمپز درکنم.
ما به همان دلیل مینویسیم که رؤیا میبینیم، چون نمیتوانیم رؤیا نبینیم، چون رؤیا دیدن در سرشت تخیل بشر جای دارد. آن دسته از ما که “مینویسند”، که آگاهانه واقعیت را آرایش میدهند و باز آرایی میکنند تا معانی پنهان آن را کشف کنند، رؤیابینانی جدیترند.
ظاهراً در سالهای اخیر در اندیشه دولتآبادی وازدگی بر واقعنگری غلبه پیدا کرده است. نمونهاش: پافشاری او بر حمایت از قاسم سلیمانی.
حاشیهای بر سه قصهی زندانهای سیاسیی جمهوریی اسلامی: مرایی کافر است، نوشتهی نسیم خاکسار؛ دوزخیان بهشتی، نوشتهی علی عرفان؛ شاه سیاهپوشان، نوشتهی هوشنگ گلشیری.
انتشارات جاویدان دو کتاب «تنگسیر» و «انتری که لوطیاش مرده بود» نوشته صادق چوبک را به مناسبت تولد این نویسنده تجدید چاپ کرد.
از چیزهای ساده مثل پیادهروی، خواندن کتاب، دیدن فیلم حرف زدم. گفتم جدای از همه مسکنتهای روزمره، همهمان از دایرهی زندگی بیرون افتادهایم. نگفتم که این حرفها مرهمی است بر گذشته.
در ادامه تلاشها برای بازسازی میراث فرهنگی عراق، موزه بریتانیا بیش از دو هزار جلد کتاب از آثار ماندگار ادبیات تبعید را به کتابخانه موصل اهدا کرد. کتابهایی با مضمون فقدان و راندهشدگی و ویرانگری در کتابخانهای که خود در اثر ویرانگری فرهنگی غارت شد.
دریگو گارسیا این کتاب را با عکسِ پشت جلدی که خودش از پدر و مادرش در روز دریافت خبر جایزه نوبل ادبیات به مارکز گرفته بود، قبل از اولین سالمرگ مادرش منتشر کرده است.
وزارت فرهنگ مصر شعار این دوره از نمایشگاه کتاب قاهره را «خواندن، زندگی است» اعلام کرده. در این نمایشگاه ۱۲۱۸ ناشر از ۲۵ کشور جهان آثار خود را عرضه کردهاند.
توی خونواده کسی هست که سابقهی تشنج داشته باشه؟ گفتم: مگه خونوادهای هست که متشنج نباشه؟ رو به رفیق ما که گیجوگول داشت بربر نگاش میکرد گفت: مگه خودت زبون نداری؟
از جولیا دونالدسون، نویسنده ادبیات کودک کتاب تازهای منتشر میشود: «کرم ابریشم، خرس پشمی». مهمترین ویژگی آثار او این است که راحتطلبی و عافیتاندیشی را از کودکان میگیرد و آنها را با واقعیتها درگیر میکند.
جلیل! راستشه بگو…دلُم بیطاقت شده، ایی قد که میخوا سُر بخوره از سینهام بیاد پایین و بِره پی ِاش بگرده… میذاری عبامو بپوشُم برُم ایی طرف و او طرف بو بکشُم بلکه رد پاشو پیدا کنم؟ها؟ میذاری؟… بخدا… بخدا درِ خونه فک و فامیل و اهل طایفه نمیرُم.
رمان تازهای از ایشی گورو، نویسنده بریتانیایی برنده نوبل ادبی منتشر شده است: «کلارا و خورشید». اثری درباره مفهوم انسانیت و ماهیت عشق.
ادبیات برای گلشیری یعنی همه چیز؛ و نیستی یعنی آنجا که ادبیات نیست. این تعریفی است که با آنکه در نگاه نخست برازندهی شخصیت ادبی او مینماید، اما موقعیتی است بس سوزاننده.
ه شادیار عمرانی، شهلا آقاپور، فریار اسدیان، احمد نیکآذر و داریوش معمار بهعنوان اعضای هیئت دبیران دوره کنونی کانون نویسندگان ایران (در تبعید) و نعمت آزرم، سیاگزار برلیان و مجید میرزایی بهعنوان هیئت دبیران انجمن قلم ایران (در تبعید) انتخاب شدند.
«انجل لیدیز» به قلمرو «داستانهای ترکشی» تعلق دارد: داستانهایی که درگیر «موقعیت»هایی با ابعادی کلان و نیرومندتر از خودشان هستند و فقط جزئی از آنها به رؤیت روایت میرسند.
مراسم به آتشسپاری پیکر اسماعیل خویی، شاعر نامدار ایران در لندن به تاریخ شنبه ۲۶ ژوئن/ ۶ تیر ساعت ۱۱ در سالن آتشسپاری گلدرز گرین برگزار میشود.
