نسخهٔ صوتی «این خروس از کیست که سر ندارد؟»، نوشتهٔ بهروز شیدا، شامل دوازده جستار و ترجمهٔ دوازده شعر از برونو ک. اویر، با صدای نویسنده در ساوندکلاود در دسترس علاقه‌مندان قرار گرفت.
شعر چگونه می‌تواند زبان خبرها و گفت‌وگوهای روزمره را به کار گیرد، بی‌آنکه به شعار یا گزارش فروکاسته شود؟ افشین بابازاده در «شعر بر لبۀ واقعیت و زبان»، با نگاهی به «به یاد آوردن آینده»، ششمین مجموعه‌شعر مهدی گنجوی، این پرسش را دنبال می‌کند. او از پیوند حافظه، مهاجرت و تجربه زیسته ایرانیان آغاز می‌کند و به مخاطره تبدیل زبان جاری زمانه به ساختمان شعر می‌رسد؛ تجربه‌ای که ارزش آن را در آزمودن مرزهای شعر و حفظ نیروی شاعرانه در مواجهه با واقعیت جست‌وجو می‌کند.
زندان چگونه زندگی کسانی را شکل می‌دهد که بیرون از دیوارهای آن منتظرند و کسانی که درون سلول برای حفظ زندگی می‌کوشند؟ نسیم خلیلی در خوانشی از «ملاقاتی‌ها» و «خورشید کوچک ما»ی محسن حسام، این پرسش را از مسیر تجربه‌ی خانواده‌های زندانیان و زنان زندانی دنبال می‌کند. مقاله با توجه به انتظار، بی‌خبری، فرسایش عاطفی و همیاری، از گسترش حبس به زندگی نزدیکان زندانی آغاز می‌کند و سپس به بارداری، مراقبت جمعی از نوزاد و تقابل زایش و اعدام در زندان می‌پردازد.
انتشار «تقریباً خوشحال بودیم»، نخستین مجموعه‌داستان محمدعلی طالبی، پرسشی درباره پیوند سینما، خاطره و سانسور پیش می‌کشد: تجربه‌هایی که امکان نمایش نداشته‌اند، چگونه به داستان راه پیدا می‌کنند؟ این مطلب با معرفی کتاب و رجوع به سخنان پیشین طالبی درباره محدودیت‌های بیان عشق در سینما، نسبت داستان‌نویسی او را با جهان کودکان و زندگی روزمره در فیلم‌هایش بررسی می‌کند. محور بحث، گذار از روایت تصویری به بازگویی تجربه‌های شخصی است؛ بدون آنکه معرفی ناشر جای داوری درباره کیفیت ادبی داستان‌ها را بگیرد.
چرا ماهیِ مرده می‌خندد؟ در قصهٔ هندی «بانو و ماهی خندان»، این خنده رازی را آشکار می‌کند؛ اما افشای حقیقت چه نسبتی با کنترل زنان و مناسبات قدرت دارد؟ حسان طاهری در مجموعهٔ «یک داستان، یک کتاب» بانگ، با نگاهی نشانه‌شناختی به نقش قصه‌گویی، تعویق و رمزگان‌های فرهنگی در این روایت می‌پردازد؛ روایتی که در آن داستان هم آگاهی می‌بخشد و هم به ابزاری برای نظارت بدل می‌شود.
آکادمی گنکور فرانسه، رمان «یا این بود یا مرگ» نوشته تلیسون اورلین را به دلیل اتهام استفاده گسترده از هوش مصنوعی و افشای مواردی از سرقت ادبی در نوشته‌های پیشین او از فهرست نامزدهای جایزه ۲۰۲۶ کنار گذاشت. نویسنده اتهام واگذاری نگارش رمان به هوش مصنوعی را رد می‌کند، اما رئیس آکادمی می‌گوید نتایج چند ابزار تشخیص متن ماشینی با یکدیگر همخوانی داشته‌اند. این مناقشه، فراتر از سرنوشت یک رمان، پرسشی بنیادی را پیش روی جهان نشر قرار داده است: مرز میان استفاده از فناوری و آفرینش ادبی کجاست؟
بهاره حجتی در این مقاله، مجموعه‌داستان «در حال محو شدن» اثر مسعود کبگانیان را از منظر فروپاشی هویت و تزلزل مرزهای واقعیت بررسی می‌کند. جنگ، خاطره و وهم در این داستان‌ها، شخصیت‌ها را در تعلیقی میان بودن و نبودن قرار می‌دهند؛ چنانکه حتی نویسنده و خواننده نیز از بازی محو شدن در امان نیستند.
زیبا کرباسی شاعر ایرانی‌تبار ساکن لندن، در مجموعه‌شعر «نامه‌های خصوصی بهادر درانی و آهو حسانی» فرم نامه‌نگاری را به خدمت شعر درمی‌آورد و از دل مکاتبه‌ی دو شخصیت خیالی، عشق، تبعید و پرسش‌های سیاسی-اجتماعی را روایت می‌کند. چند شعر از این مجموعه با صدای شاعر و اجرای هنرمندانه او:
دومین شمارهٔ ماهنامهٔ ادبی بانگ، ویژهٔ مهر ۱۴۰۵، با ۴۱ مطلب در ۴۹۰ صفحه منتشر شد. این شماره، از جهان ادبی آن کارسون و آثار شیدا بازیار تا زندگی بازماندگان اعدام، نقد رمان، داستان کوتاه و شعر معاصر را دربرمی‌گیرد. نسخهٔ الکترونیک ماهنامه برای مطالعه روی گوشی‌های موبایل طراحی شده، فهرست آن کلیک‌پذیر است و دریافت و مطالعهٔ آن رایگان است.
زیدی اسمیت، از برجسته‌ترین رمان‌نویسان معاصر بریتانیا، در گفت‌وگویی با دوا لیپا در جشنواره ادبی لندن هشدار داد که گسترش نابرابری اقتصادی و فرسایش خدمات عمومی، تفاوت‌های فرهنگی و مذهبی را به تهدیدی برای هویت و موجودیت افراد تبدیل کرده است. سخنان او، ۲۴ اکتبر ۲۰۲۶، در بازخوانی رمان‌هایش، به‌ویژه «دندان‌های سفید»، اهمیت تازه‌ای می‌یابد؛ آثاری که مناسبات میان مهاجرت، طبقه اجتماعی و هویت چندفرهنگی را در جامعه بریتانیا کاوش می‌کنند.
چگونه بازجو می‌تواند میل به رهایی را به ابزاری برای سلطه بر زندانی تبدیل کند؟ مسعود کدخدایی در «اعتراف‌گیری با تعارف چای»، با بررسی «اعتراف به‌وقت چای»، چهارمین رمان فریبا صدیقیم، به فرایند دگرگونی روانی زنی گرفتار در مناسبات بازجویی و اعتراف‌گیری می‌پردازد. او ضمن بررسی جابه‌جایی‌های زمانی، حضور راوی دانای کل و روایت مستقیم شخصیت اصلی، قوت‌ها و کاستی‌های زبان و تصویرپردازی رمان را می‌سنجد و در پایان، نسبت میان توضیح‌دادن و نشان‌دادن را در شیوهٔ روایت آن بررسی می‌کند.
مجموعه‌شعر «به یاد آوردن آینده» اثر مهدی گنجوی، شاعر و پژوهشگر ایرانی، از سوی نشر مداد در لندن منتشر شد. این کتاب شامل ۱۶ شعر درباره تحولات سیاسی و اجتماعی سال‌های اخیر ایران است؛ اما به گفته شاعر، هدف صرفاً ثبت رویدادها نیست، بلکه به پرسش گرفتن زبانی است که حکومت، رسانه‌ها، اپوزیسیون و حتی جنبش‌های اعتراضی برای روایت این رویدادها به کار می‌گیرند. در این مجموعه، زبان نه‌فقط ابزار بیان تجربه تاریخی، بلکه خود عرصه کشمکش سیاسی و مقاومت در برابر مصادره ایدئولوژیک حافظه جمعی است.
جلد نخست «مجموعه شعرهای فدریکو گارسیا لورکا» با ترجمهٔ علی‌اصغر فرداد، به دو زبان فارسی و اسپانیایی، از سوی انتشارات گوته ـ حافظ در آلمان منتشر شد. این مجلد چهار دفتر نخست شعر لورکا را در بر می‌گیرد و در ادامهٔ انتشار مجموعه‌ای عرضه شده که پیش‌تر جلد چهارم آن، شامل «دیوان تاماریت» و «غزلواره‌های عشق تاریک»، در دسترس خوانندگان قرار گرفته بود.
در شب عروسی شوهرش، زنی میان آشپزخانه و مهمان‌ها در رفت‌وآمد است؛ جشنی که خود برای برپا شدنش پیش‌قدم شده، اکنون ترس‌ها و دلبستگی‌هایش را پیش چشم او می‌آورد. سهیلا اژدهاکش‌پور در «کفش‌هایش»، از خلال جزئیات زندگی روزمره و گفت‌وگوهای درونی این زن، پیوند دردناک عشق، حسادت و مناسبات نابرابر قدرت را روایت می‌کند؛ جایی که تلاش برای حفظ جایگاه در خانه، به تنهایی عمیق‌تری می‌انجامد.
جنگ تنها جان انسان‌ها را نمی‌گیرد؛ غنچه‌ها، ماهی‌ها، درخت‌ها و پروانه‌ها نیز قربانی انفجار و آلودگی‌اند. «مرگ پروانه‌ها»، کاری از قاضی ربیحاوی، با تصویرهایی شاعرانه، نگاه را به سوی این قربانیان خاموش می‌برد؛ از زندگی‌هایی که در آتش نابود می‌شوند تا زهری که در نسل‌های بعد باقی می‌ماند. این اثر تصویری را با اجرای منیره فیضی در «بانگ» می‌بینید.
لید: نشر آسمانا مجموعه‌داستان «نوروز باران‌خورده» نوشته زهره حکیمی را با ترجمه انگلیسی محمدرضا قانون‌پرور، استاد بازنشسته ادبیات فارسی و ادبیات تطبیقی دانشگاه تگزاس در آستین، منتشر کرد. این کتاب شامل پانزده داستان کوتاه است که با تمرکز بر حافظه، مهاجرت، احساس تعلق و پیوندهای انسانی، تجربه زندگی میان ایران و آمریکای شمالی را روایت می‌کنند.
دوسیهٔ «ادبیات داستانی آلمان» با ترجمه و گزینش رضا نجفی در «بانگ»، داستان‌هایی با لحن‌ها و شیوه‌های روایی گوناگون را کنار هم می‌نشاند؛ آثاری که از اضطراب مرگ و تنهایی تا جنگ، ویرانی و مسئولیت انسان در برابر دیگری را روایت می‌کنند. این مجموعه فرصتی است برای خواندن تجربه‌های متفاوت انسانی و تأمل در امکانات داستان کوتاه: چگونه حادثه‌ای کوچک، برخوردی گذرا یا سکوتی معنادار می‌تواند مناسبات قدرت را آشکار کند و سرگذشت فردی را به تاریخ پیوند بزند؟
مهاجرت در رمان «اهالی ماگنولیا»ی زویا پیرزاد، برای ساکنان یک خیابان چندفرهنگی در انگلستان، پایان تنهایی و رهایی از زخم‌های گذشته نیست. این نقد با بررسی روابط شخصیت‌ها، نقش خاطرات و بازتاب ملال در اشیای روزمره، نشان می‌دهد چگونه آرزوی زندگی بهتر با دلتنگی، تعارض‌های خانوادگی و حسرت درهم می‌آمیزد. بااین‌همه، در دل همین زندگی‌های ناتمام، پیوندهای همسایگی و امکان تغییر، روزنه‌ای به امید می‌گشایند.
اگر انسان زمان مرگ خود را قطعی بداند، این یقین چه بر سر زندگی و رابطه‌اش با نزدیکان می‌آورد؟ «مرگ»، داستان کوتاه توماس مان با ترجمهٔ رضا نجفی، در قالب یادداشت‌های روزانهٔ مردی روایت می‌شود که دوازدهم اکتبر را موعد مرگ خود می‌داند. در خانه‌ای دورافتاده کنار دریا، انتظار این روز با محبت دخترش، آسونسیون، درهم می‌آمیزد. داستان از خلال شمارش زمان، آشفتگی ذهن راوی و مواجههٔ او با فقدان، مرز میان پیش‌آگاهی، وسواس و احساس گناه را به پرسش می‌کشد.
الفریده یلینیک، نویسنده اتریشی و برنده جایزه نوبل ادبیات ۲۰۰۴، در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۶ هشتادساله شد. نویسنده‌ای که با بهره‌گیری از موسیقی، طنز گزنده و تجربه‌های رادیکال زبانی، مناسبات قدرت، سلطه مردانه و میراث فاشیسم را در جامعه اتریش به پرسش کشیده است. آثار او، از «پیانیست» تا «فرزندان مردگان»، نه‌تنها روایتگر خشونت پنهان در روابط انسانی‌اند، بلکه خودِ زبان را نیز به عرصه کشمکش‌های سیاسی و اجتماعی تبدیل می‌کنند.
مهدی مرادپور، نمایشنامه‌نویس، مترجم و دراماتورژ ایرانی‌تبار ساکن آلمان، در ۴۷ سالگی در هامبورگ درگذشت. او از چهره‌های شناخته‌شده تئاتر معاصر آلمانی‌زبان بود که در آثارش به مهاجرت، تبعید، هویت، نابرابری اجتماعی و مناسبات قدرت می‌پرداخت. مرادپور با بهره‌گیری از تجربه زیستن میان زبان‌ها و فرهنگ‌های گوناگون، تئاتر را به عرصه‌ای برای بازاندیشی در وضعیت انسان معاصر تبدیل کرده بود.
