حرف اصلی و درون‌مایه‌ی مشترک این دو شعر، «وطن» و «آزادی» است؛ شاعر در «وطنم» از دورافتادگی، تبعید، سکوت و اندوهی سخن می‌گوید که همچون موج غم بر تن و خیالش نشسته و او را در مرز میان بودن و نبودن معلق کرده است، و در «تا یک‌دم زندگی» همین دلتنگی را به امیدی برای رهایی، همدلی و بازگشت به زندگی و آزادی بدل می‌کند؛ گویی هر دو شعر یک روایت‌اند از دردِ دوری از سرزمین و آرزوی آزادی.
انجمن قلم آمریکا در تازه‌ترین دوره کمک‌هزینه‌های ادبی خود، ۹۰ هزار دلار به ۱۶ پروژه در دست اجرا اختصاص داده است که ۴۰ هزار دلار آن به ترجمه ده اثر ادبی به انگلیسی تعلق می‌گیرد. این حمایت‌ها با هدف معرفی ادبیات زبان‌ها و فرهنگ‌هایی صورت می‌گیرد که کمتر به بازار نشر انگلیسی‌زبان راه یافته‌اند. در شرایطی که بحران معیشت، سانسور و محدودیت‌های بازار نشر، فعالیت نویسندگان و مترجمان مقیم ایران را دشوار کرده است، تجربه انجمن قلم آمریکا پرسشی مهم پیش می‌کشد: حمایت مالی از ترجمه چگونه می‌تواند به تداوم آفرینش ادبی و گردش جهانی آثار کمک کند؟
از دوسیه ادبیات دیستوپیایی در بانگ – «سال ۱۳۸۸» نوشته فریدون تنکابنی، از نمونه‌های اندک داستان دیستوپیایی در ادبیات معاصر ایران است؛ نویسنده در این داستان که در سال ۱۳۴۷ نوشته شده، چهل سال به آینده می‌رود تا جامعه‌ای را به تصویر بکشد که رفاه و مصرف‌گرایی در آن به مرز اغراق رسیده و «پیکان» نه فقط یک کالای مصرفی، بلکه به معیار خوشبختی، منزلت و حتی معنای زندگی بدل شده است. در این داستان پشت ظاهر جامعه‌ای برخوردار و خوشبخت، یکنواختی، ابتذال و میل فزاینده به خودکشی آشکار می‌شود: روایتی که می‌توان آن را در بستر واکنش انتقادی بخشی از روشنفکران آن دوره به مدرنیزاسیون شتاب‌زده و مصرف‌گرایانه در دوران پهلوی دوم خواند.
چگونه سوگ شخصی یک زن به روایت رنج و مقاومت یک سرزمین بدل می‌شود؟ نسیم خلیلی در خوانش دفتر شعر «آخرین زن لوت» اعظم بهرامی، پیوند میان فقدان معشوق، بدن زن و جغرافیای زخمی ایران را بررسی می‌کند. مقاله با دنبال‌کردن مضمون مرگ و باززایی، ارجاع‌های تاریخی و نسبت این شعرها با شعر بیژن نجدی، نشان می‌دهد چگونه تغزل به حافظهٔ جمعی راه می‌یابد. در ادامه، تصویر لوت، بحران محیط‌زیست، تجربهٔ زنان فراتر از مرزها و ویژگی‌های زبانی مجموعه، مسیر این پیوند را روشن می‌کنند.
راوی رمان ما اثر یوگنی زامیاتین در آغاز نه مخالف حکومت، بلکه یکی از مؤمنان به آن است. D-۵۰۳ یادداشت‌هایش را برای ستایش «دولت واحد» می‌نویسد؛ اما هرچه روایت پیش می‌رود، زبان خودش علیه یقین‌هایش شهادت می‌دهد. تناقض‌ها، تردیدها و گسستگی‌های روایت چیزهایی را بر خواننده آشکار می‌کنند که راوی هنوز قادر به درک آنها نیست. زامیاتین به این ترتیب یکی از شگردهای مهم روایت دیستوپیایی را به کار می‌گیرد: کنترل آگاهی و اطلاعات فقط موضوع داستان نیست، بلکه به ساختار روایت راه پیدا می‌کند.
در داستان «صندوقچۀ طلایی»، راینر ماریا ریلکه مواجهۀ کودکی پنج‌ساله با مرگ را از دریچۀ تماشای ویترین یک تابوت‌فروشی روایت می‌کند. ویلی مجذوب تابوتی کوچک و طلایی می‌شود و توضیح تسلی‌بخش مادر، مرگ را در خیال او به سفری نزد خدای مهربان تبدیل می‌کند. اما همین تصویر برای مادر، هنگام بیماری فرزندش، معنایی هراس‌انگیز می‌یابد. داستان با پیوند دادن بازی نور، زیبایی تابوت و گفت‌وگوی مادر و کودک، فاصلۀ میان تصور معصومانۀ کودک از مرگ و رنج مادری را آشکار می‌کند که می‌خواهد او را زنده نگه دارد.
رمان «ما هم» (Nous aussi) نوشته آن گدار، برنده جایزه دسامبر ۲۰۲۶ فرانسه، داستان فروپاشی خانواده‌ای مرفه و فرهیخته را از خلال تجربه‌ای متفاوت در روایت بازمی‌گوید. نویسنده با جایگزین‌کردن ضمیر نامعین «on» به جای «من»، صدای فردی شخصیت‌ها را در هویتی جمعی حل می‌کند؛ هویتی که در آغاز نشانه همبستگی است، اما به‌تدریج سازوکار سرکوب و پنهان‌کاری را آشکار می‌سازد. اهمیت رمان نه‌فقط در افشای خشونت خانوادگی، بلکه در این پرسش روایت‌شناختی است که چگونه زبان روایت می‌تواند هم ابزار سلطه باشد و هم امکان رهایی از آن را فراهم کند.
نگین ساسان‌فر در خوانشی از مجموعهٔ «بیجار و داستان‌های دیگر» نرگس مقدسیان، بررسی می‌کند که چگونه فرم روایت، کانونی‌سازی و زبان، تجربهٔ شخصیت‌ها از جهان را سازمان می‌دهند. این مقاله نشان می‌دهد که جنگ، فقدان و خشونت چگونه در ادراک، حافظه و رابطهٔ شخصیت‌ها با بدن و مکان بازتاب می‌یابند و ساختار داستان‌ها را شکل می‌دهند.
نسخهٔ صوتی «این خروس از کیست که سر ندارد؟»، نوشتهٔ بهروز شیدا، شامل دوازده جستار و ترجمهٔ دوازده شعر از برونو ک. اویر، با صدای نویسنده در ساوندکلاود در دسترس علاقه‌مندان قرار گرفت.
شعر چگونه می‌تواند زبان خبرها و گفت‌وگوهای روزمره را به کار گیرد، بی‌آنکه به شعار یا گزارش فروکاسته شود؟ افشین بابازاده در «شعر بر لبۀ واقعیت و زبان»، با نگاهی به «به یاد آوردن آینده»، ششمین مجموعه‌شعر مهدی گنجوی، این پرسش را دنبال می‌کند. او از پیوند حافظه، مهاجرت و تجربه زیسته ایرانیان آغاز می‌کند و به مخاطره تبدیل زبان جاری زمانه به ساختمان شعر می‌رسد؛ تجربه‌ای که ارزش آن را در آزمودن مرزهای شعر و حفظ نیروی شاعرانه در مواجهه با واقعیت جست‌وجو می‌کند.
زندان چگونه زندگی کسانی را شکل می‌دهد که بیرون از دیوارهای آن منتظرند و کسانی که درون سلول برای حفظ زندگی می‌کوشند؟ نسیم خلیلی در خوانشی از «ملاقاتی‌ها» و «خورشید کوچک ما»ی محسن حسام، این پرسش را از مسیر تجربه‌ی خانواده‌های زندانیان و زنان زندانی دنبال می‌کند. مقاله با توجه به انتظار، بی‌خبری، فرسایش عاطفی و همیاری، از گسترش حبس به زندگی نزدیکان زندانی آغاز می‌کند و سپس به بارداری، مراقبت جمعی از نوزاد و تقابل زایش و اعدام در زندان می‌پردازد.
انتشار «تقریباً خوشحال بودیم»، نخستین مجموعه‌داستان محمدعلی طالبی، پرسشی درباره پیوند سینما، خاطره و سانسور پیش می‌کشد: تجربه‌هایی که امکان نمایش نداشته‌اند، چگونه به داستان راه پیدا می‌کنند؟ این مطلب با معرفی کتاب و رجوع به سخنان پیشین طالبی درباره محدودیت‌های بیان عشق در سینما، نسبت داستان‌نویسی او را با جهان کودکان و زندگی روزمره در فیلم‌هایش بررسی می‌کند. محور بحث، گذار از روایت تصویری به بازگویی تجربه‌های شخصی است؛ بدون آنکه معرفی ناشر جای داوری درباره کیفیت ادبی داستان‌ها را بگیرد.
چرا ماهیِ مرده می‌خندد؟ در قصهٔ هندی «بانو و ماهی خندان»، این خنده رازی را آشکار می‌کند؛ اما افشای حقیقت چه نسبتی با کنترل زنان و مناسبات قدرت دارد؟ حسان طاهری در مجموعهٔ «یک داستان، یک کتاب» بانگ، با نگاهی نشانه‌شناختی به نقش قصه‌گویی، تعویق و رمزگان‌های فرهنگی در این روایت می‌پردازد؛ روایتی که در آن داستان هم آگاهی می‌بخشد و هم به ابزاری برای نظارت بدل می‌شود.
آکادمی گنکور فرانسه، رمان «یا این بود یا مرگ» نوشته تلیسون اورلین را به دلیل اتهام استفاده گسترده از هوش مصنوعی و افشای مواردی از سرقت ادبی در نوشته‌های پیشین او از فهرست نامزدهای جایزه ۲۰۲۶ کنار گذاشت. نویسنده اتهام واگذاری نگارش رمان به هوش مصنوعی را رد می‌کند، اما رئیس آکادمی می‌گوید نتایج چند ابزار تشخیص متن ماشینی با یکدیگر همخوانی داشته‌اند. این مناقشه، فراتر از سرنوشت یک رمان، پرسشی بنیادی را پیش روی جهان نشر قرار داده است: مرز میان استفاده از فناوری و آفرینش ادبی کجاست؟
بهاره حجتی در این مقاله، مجموعه‌داستان «در حال محو شدن» اثر مسعود کبگانیان را از منظر فروپاشی هویت و تزلزل مرزهای واقعیت بررسی می‌کند. جنگ، خاطره و وهم در این داستان‌ها، شخصیت‌ها را در تعلیقی میان بودن و نبودن قرار می‌دهند؛ چنانکه حتی نویسنده و خواننده نیز از بازی محو شدن در امان نیستند.
زیبا کرباسی شاعر ایرانی‌تبار ساکن لندن، در مجموعه‌شعر «نامه‌های خصوصی بهادر درانی و آهو حسانی» فرم نامه‌نگاری را به خدمت شعر درمی‌آورد و از دل مکاتبه‌ی دو شخصیت خیالی، عشق، تبعید و پرسش‌های سیاسی-اجتماعی را روایت می‌کند. چند شعر از این مجموعه با صدای شاعر و اجرای هنرمندانه او:
دومین شمارهٔ ماهنامهٔ ادبی بانگ، ویژهٔ مهر ۱۴۰۵، با ۴۱ مطلب در ۴۹۰ صفحه منتشر شد. این شماره، از جهان ادبی آن کارسون و آثار شیدا بازیار تا زندگی بازماندگان اعدام، نقد رمان، داستان کوتاه و شعر معاصر را دربرمی‌گیرد. نسخهٔ الکترونیک ماهنامه برای مطالعه روی گوشی‌های موبایل طراحی شده، فهرست آن کلیک‌پذیر است و دریافت و مطالعهٔ آن رایگان است.
زیدی اسمیت، از برجسته‌ترین رمان‌نویسان معاصر بریتانیا، در گفت‌وگویی با دوا لیپا در جشنواره ادبی لندن هشدار داد که گسترش نابرابری اقتصادی و فرسایش خدمات عمومی، تفاوت‌های فرهنگی و مذهبی را به تهدیدی برای هویت و موجودیت افراد تبدیل کرده است. سخنان او، ۲۴ اکتبر ۲۰۲۶، در بازخوانی رمان‌هایش، به‌ویژه «دندان‌های سفید»، اهمیت تازه‌ای می‌یابد؛ آثاری که مناسبات میان مهاجرت، طبقه اجتماعی و هویت چندفرهنگی را در جامعه بریتانیا کاوش می‌کنند.
چگونه بازجو می‌تواند میل به رهایی را به ابزاری برای سلطه بر زندانی تبدیل کند؟ مسعود کدخدایی در «اعتراف‌گیری با تعارف چای»، با بررسی «اعتراف به‌وقت چای»، چهارمین رمان فریبا صدیقیم، به فرایند دگرگونی روانی زنی گرفتار در مناسبات بازجویی و اعتراف‌گیری می‌پردازد. او ضمن بررسی جابه‌جایی‌های زمانی، حضور راوی دانای کل و روایت مستقیم شخصیت اصلی، قوت‌ها و کاستی‌های زبان و تصویرپردازی رمان را می‌سنجد و در پایان، نسبت میان توضیح‌دادن و نشان‌دادن را در شیوهٔ روایت آن بررسی می‌کند.
مجموعه‌شعر «به یاد آوردن آینده» اثر مهدی گنجوی، شاعر و پژوهشگر ایرانی، از سوی نشر مداد در لندن منتشر شد. این کتاب شامل ۱۶ شعر درباره تحولات سیاسی و اجتماعی سال‌های اخیر ایران است؛ اما به گفته شاعر، هدف صرفاً ثبت رویدادها نیست، بلکه به پرسش گرفتن زبانی است که حکومت، رسانه‌ها، اپوزیسیون و حتی جنبش‌های اعتراضی برای روایت این رویدادها به کار می‌گیرند. در این مجموعه، زبان نه‌فقط ابزار بیان تجربه تاریخی، بلکه خود عرصه کشمکش سیاسی و مقاومت در برابر مصادره ایدئولوژیک حافظه جمعی است.
جلد نخست «مجموعه شعرهای فدریکو گارسیا لورکا» با ترجمهٔ علی‌اصغر فرداد، به دو زبان فارسی و اسپانیایی، از سوی انتشارات گوته ـ حافظ در آلمان منتشر شد. این مجلد چهار دفتر نخست شعر لورکا را در بر می‌گیرد و در ادامهٔ انتشار مجموعه‌ای عرضه شده که پیش‌تر جلد چهارم آن، شامل «دیوان تاماریت» و «غزلواره‌های عشق تاریک»، در دسترس خوانندگان قرار گرفته بود.
