بانگ نیوز

 کتاب «بحر سوگ» متانت محبی، فراتر از یک سوگ‌نامه‌ی شخصی برای فقدان مادر، روایتی تاریخ‌نگارانه و جامعه‌شناختی از بحران پاندمی کرونا در ایران است که در آن، مرگ مادر نه به عنوان یک رخداد طبیعی، بلکه در پیوندی اندام‌وار با تصمیمات سیاسی غلط و ناهنجاری‌های ساختاری (همچون تأخیر در واردات واکسن و مصادره‌ی آن به نام رئیس‌جمهور وقت) تحلیل می‌شود و نویسنده با رویکردی انسان‌شناسانه و عاطفی، از رهگذر اشیا، خاطرات و جزئیات زیسته، این مرگِ نابهنگام را به نمادی از سوگ جمعی و تاریخیِ یک ملت در یکی از تاریک‌ترین دوره‌های معاصر تبدیل می‌کند و بدین‌سان، سوگ را به مثابه‌ی کنشی مقاومت‌آمیز در برابر فراموشی و ثبت حقیقت برای آیندگان به تصویر می‌کشد.

شاعر در این شعر، برای فریاد جنوب ایران در برابر ویرانی‌های ناشی از جنگ زبانی شاعرانه می‌یابد: جنگ در شعر طاهایی نه‌تنها طبیعت و دریا را زخمی کرده، بلکه حیات روزمرهٔ مردم را با تصاویری از خون، نفت، لنگرهای شکسته و مادرانی که خلیج همیشه آن‌ها را تعقیب می‌کند، به سوگ و سکوت کشانده است. شاعر تراژدی انسانی و زیست‌محیطی این منطقه را به تصویر می‌کشد و در همان حال، با تکرار بر حقِ روایتگری و به‌زبان‌آوردن این رنج تأکید دارد؛ گویی تنها راه مقاومت در برابر این فاجعه، گواهی دادن و نادیده‌نگرفتن زخم‌های عمیقی است که بر پیکر جنوب و ساکنانش وارد آمده است.

کتاب «هرگز به خانه بازنگشتند؛ نوزده روایت از زمستان» با داستان‌هایی از  اشکان سنگری، احمد خلفانی، گل‌نسیم ریاحی، خورشید رشاد، حسین نوش‌آذر، ری‌را عباسی، پرستو رحیمی، فرشته وزیری‌نسب، مسعود کدخدایی، مریم رئیس‌دانا، تارا نوری، مینا افشاری، رضا نجفی، مرثا شیرعلی، منا میرزایی، لیلا منفرد، هادی شریفی و مرضیه زابلی منتشر شد. طرح روی جلد اثر کیوان مهجور است.

در رمان «کژمیر»، مهناز عطارها سوگ ازدست‌رفتن فرزند را به دستمایه‌ای قدرتمند تبدیل می‌کند تا تاریخ زخم‌خورده‌ی ایران را، از انقلاب بلشویکی تا جنگ تحمیلی و فراتر از آن، به تصویر بکشد.
این پنجمین اثر نویسنده، با شخصیت‌هایی که پیوسته نام و هویت خود را تغییر می‌دهند و در چرخه‌ی تکرارهای تلخ تاریخی سرگردانند، پرده از نظام مرگ‌آفرین برمی‌دارد؛ نظامی که فقدان را عادی‌سازی می‌کند، سوگ را به امری روزمره بدل می‌سازد و امید را به حاشیه می‌راند.
«کژمیر» فراتر از داستان والدینی داغدار است؛ روایتی عمیق از سازوکار تولید مرگ و سوگ در جامعه‌ای است که تاریخ خود را بارها و بارها با قالبی تکراری بازتولید می‌کند.

کتاب «زوزن؛ نوآوران داستان امروز ایران» به انتخاب و بازخوانی حسین آتش‌پرور، به‌خاطر همراهی انتخاب داستان‌ها با تحلیل‌های متن‌محور، موجز و غیرنظری او جایگاه ویژه‌ای دارد؛ تحلیل‌هایی که بدون ارجاع به زندگی نویسنده، زمینه تاریخی یا اصطلاحات پیچیده، مستقیماً بر شکل، ساخت و سازوکار روایی تمرکز می‌کنند، از داوری پرهیز دارند، با زبان تصویری همراه می‌شوند و با نگاهی تکثرگرایانه، تنوع نوآوری‌های داستان امروز ایران را نشان می‌دهند و در نهایت به خواننده شیوه‌ای از خواندن و اندیشیدن به داستان می‌آموزند.

انتشارات آسمانا کتاب «از قافیه تا قانون: تحلیلِ شناختی از گفتمان مشروطه در آثار شاعران شاخص» نوشته مریم جعفری آذرمانی را منتشر کرد؛ پژوهشی برگرفته از رساله دکتری نویسنده که با رویکرد دستور و بوطیقای شناختی، شعر ده شاعر دوره مشروطه را بررسی می‌کند.

بانوی کلام،

کمانگیر تیرهای نور،

پرواز کرده است

به سرزمین قصه هاش.

کریستوفر نولان در فیلم «اودیسه» اسطورۀ کهن هومر را از روایتی الهی دربارۀ مجازاتِ سرگردانی، به تراژدیای مدرن دربارۀ مسئولیتِ انسانی در قبالِ پیامدهای برگشت‌ناپذیرِ نبوغِ خودش تبدیل می‌کند؛ نولان با کنار زدنِ خدایانِ انسان‌وار و جایگزین کردنِ «چهرۀ قربانیِ بی‌نام» به‌جای آن‌ها، نشان می‌دهد که ادیسۀ امروزین نه در جستجویِ بازگشت به خانه، بلکه در مواجهه با این پرسش است که پس از موفقیتِ یک عملِ فاتحانه (مثل اسب تروا یا بمب اتم)، چگونه می‌توان با حافظۀ خشونتی که خود عاملِ آن بوده‌ایم زندگی کرد؛ و پاسخِ نولان در پایان این است که قهرمان می‌تواند بخشیده شود، اما هرگز به بی‌گناهیِ پیش‌ازعمل بازنمی‌گردد و تنها راه رهایی، نه فرار از گذشته، بلکه پذیرشِ مسئولیت و ترکِ داوطلبانۀ جایگاهِ قدرت برای تحملِ «سرگردانیِ خودخواسته» به‌عنوان شکلی از ریاضتِ اخلاقی است.

امروزه مردم فقط به این فکر می‌کنند که آیا چیزی سودمند است یا نه. آنها طوری رفتار می‌کنند که گویی آینده‌ای وجود ندارد. هر کاری می‌کنند فقط بر اساس چیزی است که در لحظه اهمیت دارد.

نشر آسمانا رمان جدید «خانه‌ای که می‌سوزد» نوشتهٔ رعنا سلیمانی را منتشر کرد؛ رمانی که با روایتی چندصدایی و نثری روان، داستان خانواده‌ای را در آستانه مهاجرت به تصویر می‌کشد و پرسش بنیادین «خانه، در نهایت، کجاست؟» را پیش روی خواننده می‌گذارد.