
امضاء محفوظ: «رقصِ تن، حافظهی شهر» – «برقصا» نوشتۀ احمد درخشان بهمثابه سندی ادبی از ایرانِ پس از ۱۴۰۱
چگونه میتوان تجربهٔ سرکوب و مقاومت را در ادبیات، از مسیر بدن و حواس ثبت کرد؟ یادداشت «رقصِ تن، حافظهی شهر» رمان «برقصا» نوشتهٔ احمد درخشان را با این پرسش میخواند و پیوند رقص نیما، حافظهٔ بدنی و شهر تبزدهٔ کرج را بررسی میکند. نویسندهٔ یادداشت، زبان موسیقایی و هذیانی رمان را راهی برای بازآفرینی تجربهٔ ایرانِ پس از ۱۴۰۱ میداند؛ درعینحال، با نقد زیادهروی بلاغی و تصویرهای شوکآور، میپرسد آزار خواننده تا کجا به شناخت میانجامد و از کجا به تکرار بدل میشود.



















