بانگ نیوز

زیدی اسمیت، از برجسته‌ترین رمان‌نویسان معاصر بریتانیا، در گفت‌وگویی با دوا لیپا در جشنواره ادبی لندن هشدار داد که گسترش نابرابری اقتصادی و فرسایش خدمات عمومی، تفاوت‌های فرهنگی و مذهبی را به تهدیدی برای هویت و موجودیت افراد تبدیل کرده است. سخنان او، ۲۴ اکتبر ۲۰۲۶، در بازخوانی رمان‌هایش، به‌ویژه «دندان‌های سفید»، اهمیت تازه‌ای می‌یابد؛ آثاری که مناسبات میان مهاجرت، طبقه اجتماعی و هویت چندفرهنگی را در جامعه بریتانیا کاوش می‌کنند.

مجموعه‌شعر «به یاد آوردن آینده» اثر مهدی گنجوی، شاعر و پژوهشگر ایرانی، از سوی نشر مداد در لندن منتشر شد. این کتاب شامل ۱۶ شعر درباره تحولات سیاسی و اجتماعی سال‌های اخیر ایران است؛ اما به گفته شاعر، هدف صرفاً ثبت رویدادها نیست، بلکه به پرسش گرفتن زبانی است که حکومت، رسانه‌ها، اپوزیسیون و حتی جنبش‌های اعتراضی برای روایت این رویدادها به کار می‌گیرند. در این مجموعه، زبان نه‌فقط ابزار بیان تجربه تاریخی، بلکه خود عرصه کشمکش سیاسی و مقاومت در برابر مصادره ایدئولوژیک حافظه جمعی است.

جلد نخست «مجموعه شعرهای فدریکو گارسیا لورکا» با ترجمهٔ علی‌اصغر فرداد، به دو زبان فارسی و اسپانیایی، از سوی انتشارات گوته ـ حافظ در آلمان منتشر شد. این مجلد چهار دفتر نخست شعر لورکا را در بر می‌گیرد و در ادامهٔ انتشار مجموعه‌ای عرضه شده که پیش‌تر جلد چهارم آن، شامل «دیوان تاماریت» و «غزلواره‌های عشق تاریک»، در دسترس خوانندگان قرار گرفته بود.

جنگ تنها جان انسان‌ها را نمی‌گیرد؛ غنچه‌ها، ماهی‌ها، درخت‌ها و پروانه‌ها نیز قربانی انفجار و آلودگی‌اند. «مرگ پروانه‌ها»، کاری از قاضی ربیحاوی، با تصویرهایی شاعرانه، نگاه را به سوی این قربانیان خاموش می‌برد؛ از زندگی‌هایی که در آتش نابود می‌شوند تا زهری که در نسل‌های بعد باقی می‌ماند. این اثر تصویری را با اجرای منیره فیضی در «بانگ» می‌بینید.

لید: نشر آسمانا مجموعه‌داستان «نوروز باران‌خورده» نوشته زهره حکیمی را با ترجمه انگلیسی محمدرضا قانون‌پرور، استاد بازنشسته ادبیات فارسی و ادبیات تطبیقی دانشگاه تگزاس در آستین، منتشر کرد. این کتاب شامل پانزده داستان کوتاه است که با تمرکز بر حافظه، مهاجرت، احساس تعلق و پیوندهای انسانی، تجربه زندگی میان ایران و آمریکای شمالی را روایت می‌کنند.

الفریده یلینیک، نویسنده اتریشی و برنده جایزه نوبل ادبیات ۲۰۰۴، در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۶ هشتادساله شد. نویسنده‌ای که با بهره‌گیری از موسیقی، طنز گزنده و تجربه‌های رادیکال زبانی، مناسبات قدرت، سلطه مردانه و میراث فاشیسم را در جامعه اتریش به پرسش کشیده است. آثار او، از «پیانیست» تا «فرزندان مردگان»، نه‌تنها روایتگر خشونت پنهان در روابط انسانی‌اند، بلکه خودِ زبان را نیز به عرصه کشمکش‌های سیاسی و اجتماعی تبدیل می‌کنند.

مهدی مرادپور، نمایشنامه‌نویس، مترجم و دراماتورژ ایرانی‌تبار ساکن آلمان، در ۴۷ سالگی در هامبورگ درگذشت. او از چهره‌های شناخته‌شده تئاتر معاصر آلمانی‌زبان بود که در آثارش به مهاجرت، تبعید، هویت، نابرابری اجتماعی و مناسبات قدرت می‌پرداخت. مرادپور با بهره‌گیری از تجربه زیستن میان زبان‌ها و فرهنگ‌های گوناگون، تئاتر را به عرصه‌ای برای بازاندیشی در وضعیت انسان معاصر تبدیل کرده بود.

در داستان «روضه آخر»، خانه‌ای که سال‌ها زیر سایه تعصب مذهبی، آبروخواهی و اقتدار پدرانه به محل سرکوب زنان خانواده بدل شده بود، با تصمیم مینا معنایی تازه می‌یابد. مریم کمانی در گفت‌وگو با «بانگ» از ریشه‌های شخصیت غلامرضا، نقش حافظه‌مند اشیا در روایت و چگونگی تبدیل خانه پدری از قلمرو خشونت مردسالارانه به فضایی برای کار، دیدار و زندگی سخن می‌گوید.

رمان «باران در برهوت» نوشته خسرو پوینده، از سوی نشر آسمانا منتشر شد. این رمان با روایت سرنوشت دخترانی که در برابر تحمیل و محدودیت‌های اجتماعی ایستادگی می‌کنند، به مسئله حق انتخاب، عشق، مسئولیت فردی و پیامدهای سکوت در برابر تعصب می‌پردازد.

در صدمین سالگرد تولد میشل فوکو، کریستیان ژامبه، فیلسوف و اسلام‌شناس فرانسوی، با بازخوانی گزارش‌های او از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، یکی از بحث‌برانگیزترین فصل‌های زندگی فکری این فیلسوف را به نقد می‌کشد: چگونه متفکری که سازوکارهای قدرت و سلطه را با دقتی کم‌نظیر تحلیل کرده بود، در شورش علیه استبداد شاه، خطر برآمدن استبدادی تازه را تشخیص نداد؟ ژامبه با نقد مفهوم «معنویت سیاسی» در اندیشهٔ فوکو، نسبت میان آرمان رهایی و استقرار قدرت دینی را به پرسش می‌گیرد.