بانگ نیوز

 در میان ویرانه‌های جنگ غزه، فلسطینی‌ها با جمع‌آوری کتاب‌های سوخته از زیر آوار و دیجیتال‌سازی اسناد تاریخی، تلاش می‌کنند تا میراث فرهنگی و آموزشی خود

ژانگ یوئران، نویسندهٔ سرشناس چینی و استاد ادبیات خلاق دانشگاه رنمین، در مصاحبه‌ای با رویترز اعلام کرد که خوانندگان غربی بالاخره داستان‌های چینی را جدی گرفته‌اند. به گفتهٔ او، رمان‌های چینی دیگر صرفاً به عنوان «راهنمای سفر» یا پنجره‌ای برای شناخت جامعه چین دیده نمی‌شوند، بلکه به دلیل عمق روان‌شناختی و ارزش هنری‌شان مورد توجه قرار گرفته‌اند.

دوگانه‌ای را پدید آورده‌اند: اگر مخالف جنگی، در دیاسپورا، نیروهای مرتجع در اپوزیسیون اعدام‌‌ها را پیش می‌کشند. اگر در مخالفت با اعدام حرفی بزنی، ارتجاع داخلی مسأله جنگ را پیش می‌کشد. ما می‌خواهیم آن صدای سوم باشیم. می‌نویسیم با فریاد: نه به جنگ، نه به اعدام و یک گام هم فراتر می‌رویم و می‌گوییم نه به سانسور.

نشر مهری ویژه‌نامه‌ی شماره ۵ مجله‌ی ادبی «مهری» را با موضوع «نقد و ادبیات ایرلند» منتشر کرد. این شماره ترکیبی از داستان‌های ترجمه‌شده، جستارهایی در نقد ادبی، گفت‌وگو و مطالبی درباره پیوندهای فرهنگی ایران و ایرلند است.

ژینا خیّر نویسنده، شاعر، نقاش و روزنامه‌نگار است. او در آلمان متولد شده و تبار ایرانی دارد. از سال ۲۰۰۶ در پاریس و پرووانس زندگی

مهین میلانی در یادداشتی که برای بخش «رویدادها» نوشته، به اقتراحی ادبی در میان شاعران معاصر (از سایه و شهریار تا فروغ) اشاره می‌کند و این پرسش را پیش می‌کشد: «آیا می‌توان شعر را سفارشی سرود؟» او با ارجاع به نقد سینا سنجری بر تک‌غزل فروغ فرخزاد، تمایز «شعر تقلیدی و کلیشه‌ای» را از «شعری که از تجربه‌ی زیسته می‌زاید» بررسی می‌کند و «مدرنیته‌ی وجودی» فروغ را در برابر «پوست کهنه‌ی غزل‌های هم‌عصرش» می‌نشاند. این یادداشت، تصویری است از «رویدادی» که در پس‌پرده‌ی شعر معاصر ایران رخ داده: گفت‌وگوی نانوشته‌ی سنت و نوآوری، تکرار و رهایی

هیئت داوران جوایز پولیتزر در سال ۲۰۲۶ با برگزیدن آثاری جسور و نوآور در ژانرهای داستان، تاریخ، زندگینامه، خاطرات، شعر و درام، بار دیگر بر نقش بی‌بدیلِ فرم‌های روایی تازه در بازنمایی پیچیدگی‌های هویت انسانی تأکید کرد. در این میان، دو اثر «آنژل داون» نوشتهٔ دنیل کراوس و «لیبراسیون» اثر بس وول، به‌عنوان شاخص‌ترین برگزیدگان، مرزهای مرسوم فرم و محتوا را درنوردیده‌اند.

حرف شاعر این است: پایان درگیری نظامی، جنگ را تمام نمی‌کند، فقط چهره‌اش را از بمب به «پوتین‌های بیگانه» و «پرچم‌های کرایه‌ای» و «تهدید مبهم پیوسته» تغییر می‌دهد. در این وضعیت ساختارهای خشونت و اشغال در بافت روزمره‌ی زندگی جاری می‌شوند، حتی وقتی صدای انفجاری در کار نیست. شاعر نشان می‌دهد که مرگ و فرسایش، بی‌وقفه ادامه دارد – نه در میدان نبرد، که در خیابان‌های اشغال‌شده، در مغازه‌های بسته و چنین است که «جنگ» به یک وضعیت همیشگی بدل می‌شود: «سایه می‌اندازد روی خیابان»، حتی وقتی خبری از بمب نیست.

روز اول ماه مه نه فقط روز جشن دستاوردهای جنبش کارگری، بلکه آیینی بهاری با ریشه‌های باستانی است. از اعتصاب تاریخی شیکاگو در ۱۸۸۶ و واقعه خونین های‌مارکت تا تولد «روز بین‌المللی کارگر» در ۱۸۹۰، این روز همیشه با قلم نویسندگان گره خورده است. از آپتون سینکلر و جک لندن گرفته تا اف. اسکات فیتزجرالد که در داستان «May Day» با نگاهی تیزبینانه، شکست انسان در دل جامعه سرمایه‌داری را روایت می‌کند.