نیکو رفت کنار. مرگ از شکاف دستگاه سیاه رنگ فکس آویزان شد. دویدم طرف دستگاه. بس بود، باید مرگ را از خانه بیرون میکردم. روی کفن کاغذی نوشته شده بود: آقای دکتر براهنی باعرض معذرت نتوانستیم با شما حرف بزنیم زمانی که فکس شما ارسال میشد مادربزرگ ما مرد.
منیرو روانی پور: «این کتاب داستان خاطرههاست. خاطرههای نوشته شده و گفته شده، خاطره آنچه در کلاس اتفاق افتاد. گریهها، حسرتها، خندهها و شادیها… شما در این کتاب شیوه رهیابی و کوچینگ یک مدرس خاطرهنویسی را میبینید.»
انتشارات سوژه در آلمان دست به ابتکار تازهای زده است: ترجمه یک رمان موفق از یک نویسنده شهرستانی به زبان آلمانی. رمان «این خیابان سرعت گیر ندارد»ِ مریم جهانی در همان قدم اول در آلمان با استقبال مواجه شد.
لمودنا گراندز، نویسندهی مهم و مورد احترام و توجه اسپانیا، متولد ۷ مه ۱۹۶۰ در ۲۷ نوامبر ۲۰۲۱ درگذشت. فرازهایی از زندگی لولو نخستین رمان اوست که در ۱۹۸۹ منتشر شد: این رمان دربارهی نیاز تنکامخواهانه پس از تقوای اخلاقی ریاییِ دوران دیکتاتور فرانکوست.
طبق قراری که گذاشتهایم، هر ماه به طور اختصاصی به زندگی و آثار یکی از شاعران فارسیزبان خواهیم پرداخت. این ماه شعرهایی از هوشنگ چالنگی به گزینش شاعران و صاحبنظران منتشر خواهیم کرد و نیز یادداشتها، نقدها و گفتوگوهایی پیرامون او و میراث ادبی او.
کانون نویسندگان ایران مینویسد:
در جامعهای که مشت بر دهان معلمها میکوبند، در جامعهای که باتومبهدستها را به شکستن حریم و حرمت معلمها وا میدارند، نه تنها آزادی بیان، که منزلت انسان نیز پایمال شده است.
براهنی برخلاف اغلب نویسندگان که به تکرار خودشان میافتند، اگر کشف تازهای نکند رمان نمینویسد. آواز کشتگان” یک رمان کلیدی و واقع گرایانهترین رمان براهنی است.
هیأت داوران هفتمین دوره جایزه شعر احمد شاملو مجموعه شعر «کوچه دلفینها» اثر مجیب مهرداد، شاعر افغانستانی را «با رأی کامل» به عنوان برنده مقام نخست این جشنواره ادبی انتخاب کردند. «کوچه دلفینها» آخرین مجموعه شعر مهرداد را انتشارات «مهر و دل» در ایران منتشر کرده است.
در بیست و سومین سالگرد قتل محمد مختاری و محمد جعفر پوینده، کانون نویسندگان ایران برنامهای با عنوان «کانون نویسندگان ایران و قتلهای سیاسی زنجیرهای» در کلابهاوس برگزار کرد. در این برنامه ناصر زرافشان، مریم حسینزاده، سیما صاحبی، فرخنده حاجیزاده، منصوره بهکیش، پرستو فروهر و سهراب مختاری حضور داشتند.
جمعه ۱۹ آذر در بیست و سومین سالگرد قتل تبهکارانه محمد مختاری و محمد جعفر پوینده شماری از اعضای کانون نویسندگان ایران به همراه تعدادی از فعالین مدنی و سیاسی بر مزار این دو رهرو آزادی در آرامستان «امامزاده طاهر» کرج گرد آمدند و یادشان را گرامی داشتند.
بنیاد ژاله اصفهانی در نظر دارد اثر پژوهشی «تاریخ بدن در ادبیات فارسی» اثر مهدی زرقانی را در جلسهای که به طور ویدیو کنفرانس در «زوم» برگزار میشود با حضور پژوهشگر نقد و بررسی کند.
رانندهی تاکسی ماشین را میبرد سایهی درخت کهور. آندست خیابان خانهها تا پای برج آوار شده. فقط تلِ نخالههای ساختمانیست و چند تکه اسباب و اثاثیهی کهنهی بهجا مانده. راننده دکمهی آبپاش را چندبار میزند و پیاده میشود.
شاپور راسخ، از بنیانگذاران جامعهشناسی در ایران و از نخستین همکاران مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی درگذشت.
این برنامه که پنجشنبه ۱۸ آذر، ساعت ۲۱:۳۰ به وقت ایران برگزار میشود ناصر زرافشان، مریم حسینزاده، سیما صاحبی، فرخنده حاجیزاده، منصوره بهکیش، پرستو فروهر و سهراب مختاری حضور دارند.
به موهای سیاه و نسبتاً کوتاه زنِ روی بوم نگاه میکنم. مدل نقاشیهای قدیمی، موها از وسط باز شده و حلزونی تابانده شده بودند تا روی نرمی گوش. نگاهی به فرق سر انداخته بودم. زن همیشه کلاه لبهدار قهوهای به سر داشت که نمیگذاشت فرقِ سرش پیدا باشد. نمیدانم چقدر درست بود که پیشانیاش را گرد کشیده بودم؟
کانون نویسندگان ایران با انتشار بیانیهای به مناسبت روز مبارزه با سانسور تاکید کرده است که سانسور تنها به حرفه و زندگی نویسنده و هنرمند محدود نیست، بلکه بر فرهنگ جامعه و جوانب مختلف زندگی مردم تاثیر مستقیم دارد و مردم بیش از پیش به این نتیجه رسیدهاند که سانسور، اثر مستقیم بر نان و جان آنها دارد.
خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) به مناسبت سالگرد تولد جلال آل احمد چند نامه از نامههای او به سیمین دانشور را منتشر کرده است. آلاحمد در
از سازمان بهشت زهرا زنگ زده بودند که جنازه معدوم قابل دفن نیست. مشخصات اعدامی را پشت تلفن از روی گواهی دفن برایم خوانده بودند. کِی بود؟ گمانم پنج و شش بعد از ظهر.
کتابخانه کنگره آمریکا مجموعهای مجازی از نسخههای خطی از آثار ادب کهن ایران را در سایت خود به شکل پی دی اف و به طور رایگان در اختیار همگان قرار داده است اما فقط به مدت ۱۰ روز.
زمانی با همگروهیها و هماتاقیها گِرد هم میآمدیم تا ماجراهایی را که در دوران دانشجویی بر ما گذشته بود، تازه کنیم. ما قصههای واقعی مشترکی داشتیم که وقتی برای هم تعریف میکردیم، به اَشکال جدیدی درمیآمدند و شاخ و برگهای شگفتی از تنهشان جوانه میزد.
جواد مجابی مینویسد: «همه باید به این هشدار فرهنگی فیلم آگاه شویم که زودا، سیل میتواند همه را با خود ببرد. دیریست که شهربند قرقها شکسته و هر شهروند زندگی شریف و آزاد بیگزند و بی دربند میخواهد. بس است.»
