علی اشرف درویشیان، نویسنده عدالتخواه، پژوهشگر ادبیات کودکان و یکی از اعضای دیرین کانون نویسندگان ایران سه سال قبل در چنین روزی بعد از یک دوره طولانی بیماری در ۷۶ سالگی چشم بر جهان فروبست. یادی از او.
تصمیم برای شاه شدن زیر سر او نبود. او حتی خودش را نمیشناخت و شناختی هم از امور مملکتی نداشت. مردی که خودش را نمیشناخت سالها بود مرده بود و از اوضاع سیاسی زمان خود هم هیچ خبری نداشت.
هر چند حاکمیت ضد آزادی بیان و نویسندهکُش به قتل میرعلائی را نیز مانند قتل «سعیدی سیرجانی»، «حمید حاجیزاده» و کودک خردسالش «کارون»، «ابراهیم زالزاده»، «پیروز دوانی» و… هیچگاه به گردن نگرفت، اما، شواهد ما را به آمران و عاملان این جنایات رهنمون میکنند.
بیش از ۶۰۰ نویسنده و شاعر ایرانی در بیانیهای اعلام کردند که شرایط در ایران به گونهای شده است که نه تنها جامعه تا «مرز فروپاشی» پیش رفته بلکه شهروندان، حتی کودکان و نوجوانان تأمین جانی ندارند.
در بیست و هشتمین فستیوال تئاتر ایرانی کلن در آلمان نمایش تازهای به کارگردانی نیلوفر بیضایی، تحت تأثیر اعتراضات سراسری «زن، زندگی، آزادی» به نمایش درمیآید.
روزنامه شرق با انتشار پیامی در توییتر تولد نیلوفر حامدی، خبرنگار و روزنامهنگار بازداشتی را تبریک گفت. نیلوفر حامدی یکی از شناختهشدهترین ۴۱ روزنامهنگاری است که صرفا به دلیل اطلاعرسانی در زندانهای جمهوری اسلامی به سر میبرند.
علیرضا آبیز، نویسنده و شاعر و از دبیران نشریه ادبی بانگ در مصاحبه با بی بی سی فارسی یادآوری کرد دفاع از حقوق کودکان و نوجوانان وظیفه وجدانی و اخلاقی آحاد جامعه از جمله نویسندگان و شاعران است.
کانون نویسندگان ایران مینویسد: «بیتردید آنچه حاکمیت در مدرسه و زندان رقم زد، نه فقط سرکوب حق آزادی بیان کودکان و زندانیان بلکه اقدامی جنایتکارانه بود.»
انتقام شخصی من از تو این خواهد بود که فرزندانت حق ِ آموزش و گُل داشته باشند. انتقام شخصی من این ترانه خواهد بود که بمیری بیهیچ نشانی از ترس. انتقام شخصی من از تو این خواهد بود که نیکی ِ خلقام را برابر ِ چشمانات بگیرم، بیهیچ نشان از جنگخواهی.
بگذار در میان آوای این آبشاری که صدایش حزن پاییزی را میخواند برایت قصه بگویم، بگذار از تکه تکه خردهریز سنگهای خونین و یا یال سوراخشده از کوهستان را آواز کنم
رضا براهنی، شاعری بزرگ و معلمی خیالپرور و مرد عمل و ادب، متعلق به سنت جهانی کیمیاگران کلمه و ابداعکنندگان آزادیهای تازه است. در این پرونده تلاش میکنیم به جهان او نزدیک شویم.
انجمن قلم آلمان در نخستین روز برگزاری هفتادوچهارمین نمایشگاه کتاب فرانکفورت در یک پنل با زنان و جوانان جسور، مبارز و معترض ایرانی اعلام همبستگی کرد.
حسام در «گفتوگو در میانه» با مهسا، حدیث، حنانه، غزاله، نیکا و سارینا، کشتهشدگان ما در گفتوگو قرار میگیرد. میشنوید:
در موقعیت انقلابی کنونی، در روزهای گذشته، به ویژه در جریان اعتراضات دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف، شعارهای مردمان معترض با فحش درآمیخت. رسانهها معمولا در گزارشهای روزانه خود از اعتراضات فحشها را سانسور میکردند. آیا باید واقعاً دشنام را سانسور کرد؟
شهان کاروناتیلاکا نویسنده سریلانکایی برای رمان «هفت ماه مالی المیدا» برنده جایزه معتبر بوکر بریتانیا در سال ۲۰۲۲ شد.
کیم دو لوریزون، نویسنده سوئیسی جایزه کتاب سال ۲۰۲۲ آلمان را دریافت کرد. او هنگام دریافت جایزه موهای خود را به نشانه همبستگی با جنبش زنان ایران تراشید و گفت این جایزه به زنان ایران نیز تعلق دارد.
ناگاه دمید نبر خوابِ دَهاک/بیتاب گشتِ/بیورِ اسب/جن وُ شیطان گریختند./رویید زن/رویید زندگی/رویید آزادی.
در این جستار ابتدا با نزدیک شدن به مسئلهی زیباییشناسی دریافت نشان میدهیم که بازخوانی برای خوانندهی کنجکاو اهمیتی دوچندان دارد. سپس، با مقایسهی وضعیت زنانه در ادبیات ویکتوریایی، دو الگوی زنانه در رمان شوهر آهوخانم را بیرون میکشیم.
روابط عمومی خانه کتاب که مجری برگزاری غرفه ایران در مهمترین نمایشگاه کتاب جهان است، با انتشار بیانیهای علت این تصمیم را «مداخله مسئولان هفتاد و چهارمین نمایشگاه کتاب فرانکفورت» اعلام کرده است. البته در حاشیه این بیانیه به این نکته هم اشاره شده که سفارت آلمان در تهران ظاهراً این بار چندان رغبتی برای صدور ویزا برای کارگزاران فرهنگی جمهوری اسلامی نشان نداده است.
اما، تنها نبود نیکا، بسیارانی همآواز بودند، در جشنِ شالسوزان، حدیث، حنانه، غزاله، سارینا و بسیارانی دیگر… من مدام؛ در آنان تکرار میشدم.ـ حدیث گفت: شیدا وُ بیقرار، به گِرد آتشی که برافروخته بودیم رقصان ـ رقصان میسرودیم: زن زندگی آزادی
امضاکنندگان بیانیه یادآوری کردهاند که هیچگونه اطلاعی درباره دلیل بازداشت و اتهامات احتمالی این شاعر و فعال حقوق کودک و عضو سابق هیأت دبیران کانون نویسندگان ایران به اطلاع عموم و حتی خانواده خودش نرسیده است و کسی از وضع جسمانی و از نحوه نگهداری او در انفرادی یا بند عمومی مطلع نیست.
