اعضای هیئت مدیره و بازرسانِ کانونِ نمایشنامهنویسان و مترجمان تئاتر ایران برای اعتراض به مدیریت کلانِ فرهنگی و هنری کشور، وزارتِ فرهنگ و ارشاد اسلامی،
آنجا که مردمان زیادند و دستهایشان خالی، آنجا که حبههای سم در آب شان سریز، آنجا که خانه در دره به زندان کثیف و نمناک منتهی میشود، آنجا که چهره جلاد همیشه به خوبی پوشیده است، آنجا که گرسنگیِ زشت است و جانها فراموش شده ،آنجا که سیاه رنگ است و هیچ کدام به شمار نمیآیند
شعری از روزبه کمالی،حدیثِ ژینا و همرازها و روشناهایِ خیابان با صدا و اجرای شاعر
من برای گرفتن چیزی به جنگ نمیروم، من برای اینکه خودم را از شرّ “ناموسبودن” رها کنم، خودم را از سنگینی هرآنچه بر قامتم دوختهاند رها کنم، برای اینکه هیچ نداشته باشم از شما و از نو آغاز کنم، من به راستی برای از دست دادن به میدان آمدهام.
گروهی از فعالان ادبیات و هنر کودکان و نوجوانان، با صدور بیانیهای با عنوان «صدای آزادی، صدای وطن و صدای ایران» به مناسبت روز جهانی
خانه سینمای ایران در اعتراض به ادامه خشونتها علیه مردم ایران و به دلیل احضار و بازداشت پی در پی اعضا خود هشدار داد چنانچه تهدیدها و بازداشتها علیه سینماگران پایان نیابد و سینماگران بازداشت شده آزاد نشوند، از اعضا خود خواهد خواست دست به اعتصاب زده، از همکاری با پروژههای سینمایی و تلویزیونی خودداری کرده و در برابر سازمان سینمایی تحصن کنند.
«اینجا در واترتاون همه «زخم انار» را دم میگیرند. ولی خوب بود از پیش به دوست و رفقا میگفتی که دارد پخش میشود. یکی مثل سونیا توقع داشت بداند. میرود و میآید و «وارتگزِ خودمان» از دهانش نمیافتد. من گفتم دست کم به جای انار عکس خودت را روی یوتیوب بگذارند.
تمام دختران خودکشی کردهاند/تمام مادران اعتراف کردهاند/تمام پیراهنها به دروغ سیاه شدهاند/تمام اشکها شادی در خون است/ما تمام قد دروغگویان تاریخیم /ما مادر زاده نشدیم /مهسا نیکا سارینا حدیث مینو هَدیه حنانه هاجر غزاله
خانواده و دوستان غلامحسین ساعدی، نویسنده فقید ایرانی اعلام کردند که شنبه ۵ آذر / ۲۶ نوامبر در سی و هفتمین سالگرد درگذشت این نویسنده تبعیدی ساعت ۱۱ صبح بر مزار او در پاریس در قطعۀ ۸۵، گورستان پر لاشز گرد هم میآیند.
برای آمنه شهبازی؛ در ۲۶ آبان ۹۸ زخم معترضی را میبست، سربِ داغ به گردنش آتش کردند.
بیش از ۲۵۰ نفر از مترجمان که در بین آنها نامهای شناختهشدهای به چشم میخورد، در بیانیهای کمسابقه ضمن تاکید بر حق آزادی اندیشه و بیان، حق آزادی تجمع، و حق ملت ایران برای انتخاب یک حکومت دموکراتیک اعلام کردند که در برابر تبعیضهایی که زندگی را در ایران به بقا در «اردوگاههای کار اجباری» شبیه کرده است میایستند و دیگر تن به سانسور نمیدهند.
ماموران امنیتی جمهوری اسلامی عصر یکشنبه ۲۹ آبان/۲۰ نوامبر هنگامه قاضیانی، بازیگر سرشناس را با «حکم قضایی» بازداشت کردند. خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا) اتهام قاضیانی را «ارتباط با رسانههای معاند و ضد انقلاب» اعلام کرده است.
شاعران آمریکایی به همتاهای ایرانی خود که پشت میلههای زندانهای جمهوری اسلامیاند نوشتهاند: ما شما را میبینیم، به شما اهمیت میدهیم و در کنار شما هستیم و میخواهیم در آینده آثار شما را بخوانیم.
امید، داستان عدم قطعیت است. داستانِ کنار آمدن با خطرِ آگاهی نداشتن از چیزی که پیش خواهد آمد در نتیجه به نحوه هراس انگیزی پرزحمتتر از ناامیدی و البته بیاندازه با ثمرتر است.
این شعر تقدیم به”قیامت دخترانِ ایران”مهسا نیکا سارینا و… و به پسرانِ آزادی ایران به مادرانِ دادخواه و جان باختگانِ آبانِ۱۳۹۸ و مرگ دلخراش مادری بنام آذرِ میرزاپور زهابی پرستاری خودسرپرست که چهار فرزند داشت و در آبان ۹۸ مستقیم به قلب او شلیک کردند.
لیراز چرخی خواننده اسرائیلی به طور مخفیانه آلبوم رویا را در استودیی در استانبول ترکیه با نوازندگان ایرانی ضبط کرد و به بازار آورد. این آلبوم در اوت/ مرداد سال جاری ضبط شده اما به دلیل انقلاب نوین مردم ایران، در رسانه های غربی به ویژه در آلمان و فرانسه پربازتاب بوده است.
«فراسوی متن- فراسوی شگرد»، نشانگر ریشه دواندنهای منصور کوشان در محیط تبعید است، این کتاب در حکم یک تعظیم فروتنانه در برابر اولین نمایشنامهنویس مدرن جهان، هنریک ایبسن، و نیز در برابر جامعهی فرهنگی کشور میزبان است که شرایط لازم برای این ریشه دواندن را در اختیار او نهاده بودند.
شعر از تو شاعر میشود، جان از تو ظاهر میشود، سِحر از تو ساحر میشود، خلق از تو قادر میشود، یاس از تو آخِر میشود
مریم سرزنده، زیبا و کُشنده بود – آخری به ویژه برای من و جیب ِ من. پستانهاش، دو کیسهی پر و پیمان، بیشتر برای مکیدن تا کدام لذت ِ بزرگسال دیگر و انگشتهاش بیشتر برای مشت و مال خمیر ِ تن و نوازش نرم در گرفتن زندگی به زیر ِ دستهاش. هنرهاش بیاندازه بود و تواناییهاش کمنظیر.
روزنامه شرق مینویسد بیش از یکصد تن از هنرمندان سینما و تئاتر و موسیقی در جریان جنبش «زن، زندگی، آزادی» بازداشت یا ممنوعالخرئج شدهاند. شمار ممنوعالکارها معلوم نیست.
دم دمای غروب است. بوی عطر بانو در مشامم میپیچد و احساس گرسنگی میکنم. دست از نوشتن میکشم و صندلی چرخدارم را به طرف پنجرهی آشپزخانه هدایت میکنم. دلتنگ روزهاییام که پشت پنجرهی آشپزخانه مینشستم و منتظر میشدم تا مادر برایم غذا بیاورد.
