رمانِ بچهی یکشنبه، نوشتهی اینگمار برگمان، شاید نگاه دیگری است به همهی نقابهایی که بر چهرهها جا خوش کردهاند؛ نگاه دیگری به شیار پنهان چهرهها؛ خستهگیی تکرار؛ خانهی تنهایی.
بعد از مراسم عروسی، جشن مفصلی در خانه ی پدرم برگزار و قرار شد الیزابت و من بلافاصله بعد از جشن، با قایق ابتدا به اویان برویم و بعد از یک شب اقامت در آنجا، روز بعد به سفرمان ادامه بدهیم. هوا آفتابی بود و باد مساعدی می وزید و گویی همه چیز بر وفق مراد بود.
یکی از زنانگیام را با لنجهای قاچاق به دبی بردند، یکی از دختریام را به صیغهی زندان بان در شب اعدام. روسپید روزهایام، شبانهی زنانگیام، بدهکار به مادرانگیام
نقطه سیاه متوسط، نوشته فروغ بهلولی داستان هراسهای بینام و نشان ما در زندگی روزانه است که اینبار به حضور یک مهمان ناخوانده، یک عنکبوت معطوف میشود.
۱۴۰ شخصیت فرهنگی، نویسنده، شاعر، روزنامهنگار و هنرمندِ مقیم خارج با انتشار بیانیهای بازداشت سینماگران را محکوم کردند و خواهان آزادی فوری و بیقید و شرط آنان شدند. میخوانید:
بررسی شعر «گاری» از رضا براهنی – اگر چه تکرار بیش از حد افعال اثر را شعاری میکند اما این امتیاز ارزنده را به آن میبخشد تا حرکتِ زبانی را در آن بیشتر و تندتر کند و آن را به جلو ببرد.
نشریه ادبی بانگ در هماهنگی با گروه تئاتر دریچه این برنامه را در بانگ – نوا و بانگ- نما پوشش میدهد.
کانون نویسندگان ایران در بیانیهای از بازداشتهای اخیر در ایران به عنوان «فرمان سرکوب دیگران و دگراندیشان» یاد کرد و خواهان آزادی بدون قید و شرط بازداشتشدگان روزهای اخیر و تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی شد.
گریزی گویی نیست، از این آبهای کمعمق گلآلود، از این باغچههای محقر محدود، از این کوچههای بن بست، فکرهای دوداندود، این ماهیان حقیر تنگ بلور
زلیخا چشمهایش را بازمیکند” رمان ادیسه و درد است. رمانی درباره عبور از دورهای و رها شدن در دورهای دیگر. کتابی که بذر امید و عشق را در زمین نفرت و انتقام میکارد و زندگی و مرگ را همچون گذر روز و شب نشان میدهد. گوزل یاخینا در روایتی پرکشش، دورهای سیاه از تاریخ شوروی را با نگاهی زنانه باز میگوید.
این اثر نگاهی است ویژه درقالب یک نمایشنامه به زندگی محمدرضا شاه و برش گونهای کلی، از دوران سلطنت او براساس اسناد و حوادث تاریخی. شاپور سلیمی، بازیگر پارهای از این نمایش را اجرا کرده است. میشنوید در بانگ – نوا:
این اثر نگاهی است ویژه درقالب یک نمایشنامه به زندگی محمدرضا شاه و برش گونهای کلی، از دوران سلطنت او براساس اسناد و حوادث تاریخی.
مهاجرت من از ماداگاسکار به زنگبار بیحادثه نبوده ولی برای آرامش خاطر من سودِ بسیار داشته است گرچه هر طور که هست باید غم غربت را تحمل کنم. در جوانی زیاد نمیخوابیدم. علتش را هم خودِ من با مطالعهی کتاب های روانشناسی کشف کرده بودم.
کانون نویسندگان ایران در بیانیه کوتاهی مینویسد خانهی این دو کارگردان سینما توسط ماموران تفتیش شده است و نزدیکان محمد رسولاف اعلام کردهاند که تفتیش خانهی او چند ساعت ادامه داشته است.
گردن چرخاندهای به اضطراب در پس حفره های مجروح، صدا میزنی مرا، ای بابونه اندوه، بگو چگونه بسرایم؟
مجموعه شعر مهدی گنجوی با عنوان «غریبههایی که در من زندگی میکنند» منتشر شد. پیش از این بخشهایی از این مجموعه شعر در مجله «ناممکن» منتشر و در «تریبون زمانه» بازنشر شده بود.
طنابهای تناورِ آب تو را اسیر کردند. ماهیها میخواستند قورقور نفسهایت را ببلعند. گل و لای میخواست چشمانت را ببوسد. ماسهها میخواستند دهانت را پر کنند. علفهای هرز میخواستند در گوشَت جوانه بزنند.
راوی داستان علفزار نوشته ویلیان ولمن برای یافتن خواهر از دست رفتهاش شروع به جهانگردی میکند. در واقع او به دنبال ایمان میگردد اما در هیچ کجا اثری از آن پیدا نمیکند. او شباهت ظریفی بین معصومیت خواهر از دست رفتهاش و معصومیت گمشدهی زنان روسپی پیدا میکند.
ملافه از خار است. زن میگوید: «من با اندامهایم چند نفرم.» دوباره به سمت مرد میرود. مرد برای ادامه دادنِ خودش، نفس تازه میکند. خارها را که مرتب میکند، خارها او را مرتب میکنند.
داستان روایتی است از یک روز از زندگی او به شیوه جریان سیال ذهن و با این تمهیدات خواننده میبایست با پیامدهای مهاجرت آشنا شود. در همان حال موضوعاتی مانند جوانی و سالخوردگی، احساس سرخوردگی، پوچی، مرگخواهی و عشق درآمیخته با یأس یک انسان مهاجر ایرانی و مفهوم غربت و وطن بیان ادبی مییابد.
آسایشگاه مثل همهی غروبها ساکت و آرام است. روی صندلی چرخدارم مینشینم و به پشت پنجره میروم. از تماشای هوای گرگ و میشی که در پشت آن سرخی کمرنگی موج میزند لذت میبرم. احساس میکنم سرانجام باز مادر و خواهر را خواهم دید و جست و جوهایم بیسرانجام نمیماند.
