بهزاد کریم‌خانی رمانی نوشته درباره یک خانواده ایرانی که بعد از اعدام مادر به آلمان پناهنده می‌شوند. پدر یک مبارز کمونیست است. یکی از فرزندان او تبهکار می‌شود.
جمشید دیگر خود را متعلق به جهانِ زندگان نمی‌‌دید و فکر می‌‌کرد که تا پا از بیمارستان بیرون بگذارد، رهگذرانِ پیاده‌‌رو رازش را از پیشانی خواهند خواند و از او دوری خواهند کرد. قسمتِ پُرِ لیوان این بود که حداقل از یک بیماریِ لاعلاج می‌‌مُرد و نه یک مرگِ خنده‌‌آور آنچنان که در خاندانِ او مرسوم بود.
وکیل مهدی یراحی، از صدور حکم ۲ سال و ۸ ماه حبس تعزیری و ۷۴ ضربه شلاق علیه این خواننده خبر داد.
اعضای کانون نویسندگان ایران همراه با شماری از علاقمندان به شاعر در سالگذرد قتل حکومتی آبتین بر مزار او گرد آمده بودند. کانون نویسندگان با انتشار بیانیه‌ای اعلام کرد که مأموران این مراسم را ناتمام گذاشتند. بیانیه کانون را می‌خوانید:
لاهیجی متولد سال ۱۳۲۱ در تهران بود. او انتشارات روشنگران و مطالعات زنان را در سال ۱۳۶۲ و بعدها مؤسسه پژوهشی مرکز تحقیقات زنان را بنیان گذاشت.
«در این خانه برف می‌بارد» نوشته حامد اسماعیلیون یک تراژدی‌ست با پایانی مشخص. مخاطب از پیش می‌داند چه بر سر شخصیت‌های داستان می‌آید. می‌داند زن و دختری که در این تراژدی حضور دارند، قرار است در یک صبح تاریک در آسمان تهران، پروازی ابدی داشته باشند و راوی را با اندوهی جانکاه و خشمی جاودان تنها بگذارند.
پیش از ظهر ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۰، قلب پرشور بکتاش آبتین از تپش ایستاد. شعر وطن او.
برای نخستین بار نیروی نظامی یک کشور مبدأ یک هواپیمای مسافربری را منهدم کرد. مرثیه‌ای برای پرواز ۵۷۲ در سالگرد فاجعه با چند تصویر.
روانشناس رمان کی‌کاووسی نه تنها می‌کوشد با پرسش‌های مکرر خود به معمای قتل‌های عجیب پی ببرد، بلکه از منشی خود – که از شمّ پلیسی هم بی‌بهره نیست – می‌خواهد متهم را دنبال کرده، مدارکی جهت اثبات جرم متهم بیابد و در واقع، نقشی معادل “کارآگاه” به او می‌دهد.
انجمن قلم آمریکا بازداشت دوباره توماج صالحی، خواننده معترض در ایران، و حکم اخیر صادر شده علیه او را محکوم و اعلام کرد که این اقدام «بخشی از سرکوب گسترده‌تر و نگران‌کننده حق اساسی آزادی بیان در ایران است.»
منتظر، مأیوس، بی‌چراغ، زانو… بغل کرده‌ای که چه!؟ واژه‌ها را در پَرده می‌پایی، که چه؟! خودت را خسته به تاریکی‌ها، که چه که چطور که چرا…!؟
به دلیل انتشار خاطرات سلمان رشدی از سوءقصد به او، ممکن است محاکمه هادی مطر به تعویق بیفتد.
سیب‌زمینی‌خواران اولین اثر مهم ونسان ون‌گوگ نقاش و طراح مشهور هلندی‌ست که در فاصله بین ۱۳ آوریل و اوایل مه سال ۱۸۸۵ خلق شده است.
به زبان فارسی دو ترجمه از گیلگمش در دست است: ترجمه احمد شاملو و ترجمه داود منشی‌زاده. در این میان فقط ترجمه شاملو آماج حملات متعدد قرار گرفته. این موضوع را بررسی می‌کنیم.
«تصحیح انتقادی جوامع الحکایات و لوامع الروایات» (۴ جلد)، جمع‌آوری و حاشیه‌نویسی و تعلیق دیوان امیری فیروزکوهی، «طرح دو بیت و دویست و یک غزل از دیوان صائب تبریزی»،«تصحیح دیوان حکیم فیاض لاهیجی»،«منتخب حدیقه الحقیقه حکیم سنایی» از آثار اوست.
در زنان بدون مردان سخن بر سرِ سرگذشت پنج زن است. نقطه‌اشتراکِ آنها دغدغه‌ی بکارت است؛ رنجِ پنهان و عریان از دغدغه‌ای زن‌ستیزانه و دردآور. آنها بر مبنای نگاه‌های متفاوت‌شان به هستی و عشق از ماجراهایی غریب می‌گذرند و فرجام‌های گوناگون می‌یابند.
سید قشوع، روزنامه‌نگار و نویسنده عرب اسرائیلی در مصاحبه با روزنامه فرانکفورتر آلگمایته آلمان درباره وحشت فلسطینی‌ها از گفت‌وگو درباره جنگ غزه، وضعیت شکننده عرب‌های اسرائیلی و محدودیت‌های ادبیات در بیان وضع موجود صحبت می‌کند.
همین که سر برداشت دید راننده‌ی تاکسی از آینه‌ی جلو نگاهش می‌کند. حتما دنبال فرصتی می‌گشت سر صحبت را باز کند. همان اول هم که مقصدش را گفته بود راننده مشکوک نگاهش کرده بود، انگار می‌خواست بگوید: چرا آنجا؟
دیالوگ را برای همه آن چیزهای دیگر به کار برید؛ غیر از اطلاعات سطحی محض که آشکار می‌کند. نه تنها حس واقعی بودن ایجاد می‌کند بلکه واقعیت‌هایی را بسط می‌دهد که بعدتر دیگر بیان آنها بیهوده خواهد بود.
این کتاب مجموعه‌ای از اسطوره، تاریخ و گزارشی از واقعیت‌های قیام ژیناست.
