ایرانیان همزمان با زادروز کیان با تجمع در دهها شهر جهان یاد و خاطره او را گرامی داشتند. روایت قتل او بر لحظهای متمرکز است که خانواده کیان پیرفلک از ترس ربوده شدن پیکر او توسط نیروهای امنیتی، تصمیم گرفتند در شب حادثه از انتقال او به سردخانه خودداری کنند.
انجمن صنفی عکاسان مطبوعاتی ایران با انتشار بیانیهای اعلام کرد احکام سنگین صادرشده برای عکاس – خبرنگاران بازداشتی در جریان انقلاب نوین مردم ایران ضربه نهایی بر پیکر نحیف عکاسی مطبوعاتی ایران است و انجمن صنفی عکاسان مطبوعاتی بهشدت آن را محکوم میکند.
هستی نارویی در آستانهی هفت سالهگی در جمعهی خونین زاهدان براثر گاز اشکآوری که مرگسرشتان جمهوریی اسلامی پرتاب و پخش میکنند، کشته میشود. او نهالی است که پیش از آنکه پربار شود، درو میشود. نقش او در غروب جمعههای زاهدان میچرخد. تکههایی از فاجعهی قتل هستی را در چند خط بخوانیم.
در یک سپیده دم ناب اول تابستان، مردم وزیریه با تندیس زنی برهنه از خواب بیدار شدند که به پشت بام آکادمی هنرهای زیبا مشرف بود. پیکری دراندازه واقعی که یک تنه فتواهای پوشش زنان و حرام بودن مجسمهسازی و نفرین آواز و موسیقی را به چالش میکشید.
در حالیکه ۵ روز از بازداشت ترانه علیدوستی، بازیگر سرشناس ایرانی میگذرد، حمایتهای بینالمللی و داخلی و درخواست آزادی او و همه ایرانیانی که برای آزادی مبارزه میکنند ادامه دارد.
چه مرگهایی که در افسانهی تو نبود و ما دیدیم…امروز صبح هم مثلِ همهی صبحهای جهان نبود، مرگ با صدای «اللهاکبر» به کوچه آمد و بعد… تمامِ شهر شنیدند.
امروز صبح هم مثلِ همهی صبحهای جهان نبود/مرگ با صدای «اللهاکبر» به کوچه آمد/و بعد… تمامِ شهر شنیدند:/ مرگ صدایِ ضجههایِ مادری در «ستارخان» میداد/ و شب که با «اذانِ مغرب» به پیرانشهر رسید/به زبانِ کُردی در لالاییِ مادرِ طاهر میگریست: «پسرم، کبوترِ خونینبالم…»
کانون نویسندگان نوشته است: اگر گفته شود مهروموم کردن کتابفروشی«نشر چشمه» نمایانترین نشانهی ورشکستگی فرهنگی حاکمیت کنونی سخنی گزافه گفته نشده است.
شهاب حسینی، بازیگر و کارگردان سینما در مستندی ۱۲۰ دقیقهای با توجه به انقلاب نوین مردم ایران، حاکمیت را خطاب قرار داد و گفت اعتراضات ماههای اخیر در ایران پرداخت و گفت:«اجازه بدهید بگوییم میسوزد، درد میکند، اجازه بدهید بگوییم داریم خفه میشویم. از چه میترسید؟»
یل را گذاشته بودند در گور، بر نعش پهلوان هم خاک ریخته بودند تا گور سرانجام بسته شده بود. آن نور دیده را سامانش کرده بودند. پدر بر مزار پهلوان هایمدال، از بچههای هفت حوض چندک زده بود، به آواز میخواند: من یه آرزو دارم تو سینه که چشمم روزی تو رو ببینه.
راوی «مرثیه ای برای یک یل» نوشته حسین نوش آذر نمیخواهد روی گور آن پهلوان اعدامی بسته شود، روی زخمهای روح. دلش میخواهد تا زمانی که خود عدالت را به چشم نبیند، روی گور محسن، روی زخم روحش باز بماند. تا آن زمان جایی برای پناه گرفتن جز دستهای یکدیگر نداریم.
وجیهه پری زنگنه، گرافیست و تصویرگر به دلیل گلدوزی جملهای از خامنهای بر روی لباساش به شش سال حبس تعزیری محکوم شد. دادگاه بدوی او را به ۱۵ سال زندان محکوم کرده بود.
شب بود. اولین شب بعد از در خاک شدنات. شهر مثل یک فرشته با دو بال سفید که کارمند سازمان زندانها با کمر سفت و مردی معیوب از مقعد به او تجاوز کرده باشد، به خود میپیچید و مینالید و میگریست.
صدها نویسنده، مترجم، پژوهشگر و فعال فرهنگی که در میان آنان نام دهها نفر از چهرههای سرشناس نیز وجود دارد، با انتشار بیانیهای، ضمن مخالفت
نیکی کریمی، بازیگر و کارگردان سینمای ایران با انتشار پوستر «زن، زندگی، آزادی» در صفحه اینستاگرامش و با هشتگ «اعدام نکنید» اعلام کرد که در همراهی با مردم ایران، بعد از چند ماه «خفقان و ارعاب» همه قراردادهایش را فسخ کرده است.
نگاهش کردم. هنوز روبروی آینه بود و سر و روی خودش را مرتب میکرد. من خندیدیم – با همین النگوهای توی دستت میخوای بیای؟ پرسید – مگه النگوهام چه ایرادی دارن مامان بزرگ. خودت برام خریدی.
نگاهش کردم. هنوز روبروی آینه بود و سر و روی خودش را مرتب میکرد. من خندیدیم – با همین النگوهای توی دستت میخوای بیای؟ پرسید – مگه النگوهام چه ایرادی دارن مامان بزرگ. خودت برام خریدی.
از درد گلو و نفستنگی بیدار میشوم. صبح شده است. احساس میکنم حسرت دوباره دیدن مادر و خواهر و در چشمهای بانو نگاه کردن حتا طلوع آفتاب را هم از زیبایی انداخته است.
به گزارش رادیو زمانه، نزدیکان ترانه علیدوستی اطلاع دادهاند که نیروهای امنیتی شنبه ۲۶ آذر پس از تفتیش خانه این بازیگر سرشناس سینمای ایران او را بازداشت کردهاند. مطابق معمول نهاد بازداشتکننده، اتهامات علیدوستی و محل نگهداری او فعلا مشخص نیست.
طناب گفت: به مادر بگو ببخشاید مامورم و معذور! محسن گفت: چرا من ؟! طناب گفت:برای عبرت دیگران
انجمن قلم آلمان با انتشار بیانیهای خواستار پایان دادن به سرکوب اعتراضات توسط حاکمیت، آزادی همه معترضان و همچنین حکم تبرئه برای آتفه چهارمحالیان، شاعر و کنشگر مدنی شد.
