سه تا چهار دور به گردن بچه پیچیده شده بود. صورتش از کبودی داشت می‌ترکید و آن‌به‌آن سیاه‌تر می‌شد. خانم صادقی فکر کرد: «بندناف و به این بلندی! نوبره واقعاً.»
سیاهی به گردن و گوش‌های بچه هم رسید. در این لحظهٔ خاص، مرگ و زندگی توله مامانی در دست او بود. حس خدا بودن تفرعن عجیبی ریخت توی جانش. از این حس خنده‌ش گرفت و انرژی گسی توی وجودش آزاد شد. خواست قیچی‌ش کند که زائو گفت: «نه.» فکر کرد لابد زن انیمیشن بندناف را دیده. او بیشتر از همه دلش برای مادر سوخته بود که به خاطر پسرش بی‌خیال عشقش شد تا مچاله شد. اما زن از زاویهٔ دید خانم صادقی شاهد ماجرا نبود. او بندهای پیچیده به دور گردن نوزاد و صورت کبودشده و تقلایش برای دریافت اکسیژن را نمی‌دید. فقط می‌خواست این بند بریده نشود.
خانم صادقی لزومی ندید برای زن توضیح دهد. زمان صفر زمان مناسبی برای مجاب کردن نبود. زمانی که نه زندگی بود و نه مرگ. او بی‌توجه به غرولند زائو، بندناف را که سفت و غیراصولی به دور گردن نوزاد پیچیده بود، کلمپ کرد و برید. نوزاد با تمام وجود اکسیژن را به ریه‌هایش کشاند و بعد جیغ زد. خانم صادقی نوزاد را برد زیر وارمر و توی دهن و بینی‌ش را پوار کرد و به کف پا و کپلش زد. خانم صادقی با خنده، نرم کوبید به بر و بازوی تپل بچه: «پدرسوخته.
باقی بندناف از زائو آویزان بود و خون همین‌طور می‌چکید. انگار این حالت حسابی معذبش کرده بود که یکهو روی تخت ژنیکو نشست، دست برد بندناف را کشید و جفت با حجم زیادی خون بیرون زد. بعد با دندان بندناف را از جفت برید و پرت کرد سمت کلهٔ خانم صادقی. جفت به کلهٔ او برخورد کرد و در حالی که بندناف بچه را کلامپ می‌کرد، روی زمین پخش شد، جفت هم افتاد کنار دستش. اتاق دور سرش بدجور می‌چرخید و نور چراغ‌های جراحی توی چشمش بود. نمی‌توانست هضم کند که چه اتفاقی افتاده. خواست بلند شود. حس کرد به زمین دوخته شده. جیغ نوزاد کم و زیاد می‌شد. خانم صادقی سعی کرد خانم خوشبخت، خدمهٔ سنگین‌وزن زایشگاه، را صدا کند. اما زبانش توی دهنش نمی‌چرخید. توی همان حالت زائو را دید که روی تخت ژنیکو ایستاده بود و خون همین‌طور از او شره می‌کرد و روی تخت و زمین می‌چکید. منتظر بود که زن فینت کند و با مخ روی زمین پرت شود. اما زن سرخوشانه بندناف دراز را دور گردن خودش پیچید و از دو طرف شروع به کشیدن کرد. خانم صادقی سعی کرد داد بزند یا از جایش بلند شود، اما انگار خون و حسی توی رگ‌هایش نبود. ولی خیالش راحت بود که زن وقتی به مرحلهٔ خفن خفگی برسد، ناخودآگاه دستش را شل می‌کند. همین اتفاق افتاد. چند لحظه بعد، زن بندناف را ول داد و شروع کرد به سرفه کردن و روی تخت ژنیکو ولو شد. خون همین‌طور از او بیرون می‌زد. خانم صادقی وقتی مطمئن شد که دیگر اتاق نمی‌چرخد، دستش را به زمین گرفت و از جایش بلند شد، جفت را که روی زمین ولو بود برداشت و توی سطل زباله انداخت. بعد زن را راضی کرد که روی تخت ژنیکو دراز بکشد. بعد روی شکمش فشار داد و رحم سفت و قلنبه را توی چنگش حس کرد.
«چه خوب. رحمت جمعه.» زن لبش را از درد گزید. نیرویی غیرقابل‌پیش‌بینی در خانم صادقی بیدار شد. یکهویی جست زد جفت را از توی سطل زباله درآورد و از همان‌جا پرت کرد به سمت کلهٔ زن. جا خالی داد و جفت پخش زمین شد. در همین لحظه خانم خوشبخت وارد اتاق شد و جفت پرت شد جلوی پاش. او گیج شده بود و نمی‌دانست چه اتفاقی افتاده. فقط طبق وظیفه‌ش جفت را برداشت و توی سطل زباله انداخت. بعد از خانم صادقی اجازه گرفت که زن را به اتاق پست پارتم ببرد و از صادقی نپرسید چرا سر و صورتش خونی‌ست. چون اغلب پیش می‌آمد که خون از سر تا پای آن‌ها را رنگ می‌کرد. خانم صادقی که هنوز سرش گیج می‌رفت، به خوشبخت تذکر داد که مریض را با ویلچر ببرد، مبادا فینت کند. بعد از اتاق بیرون رفت. خانم خوشبخت تازه بندناف دراز را دید که روی تخت ژنیکو ولو بود. اگرچه به اندازهٔ موهای سرش بندناف دیده بود، اما نه به این طول و درازی. بندناف را برداشت و به آن زل زد. شاید داشت اندازه‌ش را تخمین می‌زد. بعد آن را دور گردنش انداخت و از دو طرف کشید. ولی پیش از رسیدن به مرحلهٔ خفن خفگی دستش را شل کرد. بعد لوله‌ش کرد و انداخت توی سطل زباله و زن را سوار ویلچر کرد برد به سمت پست پارتم.
بچه زیر وارمر توی اتاق زایمان تنها مانده بود و جیغش گوش فلک را کر می‌کرد.
