در سرزمینی که تاریکی راه نفس را بسته و سوگواران در ویرانه‌ها به جست‌وجوی کشتگان خویش‌اند، چگونه می‌توان هنوز آزادی را صدا زد؟ علی صبوری در شعر «واپسین کلام»، با تصویرهایی از آشیانه‌های سوخته، گورهای ناپیدا و قلبی بی‌قرار، سوگ وطن را به جست‌وجویی دردناک برای آزادی پیوند می‌زند؛ آزادی‌ای که هم دور است و هم نزدیک. این شعر را بشنوید؛ مویه‌ای که در واپسین کلامش، نام آزادی را زنده نگه می‌دارد.
لبخندی بر لبان آسمان نیست
لبخندی بر لبان زمین
با این‌همه ستارگان ریخته بر خاک
لبخندی بر لبان خیابان نیست
لبخندی بر لبان من
با رودبار خون که از دیده ها روان‌ست
راه بر نفس بسته است
و تاریکی ماری پیچان ، گلو را می‌فشارد
مزار کشتگان پیدا نیست
پاجوش‌های سنگ
گورستان ها را در آغوش کشیده‌اند
آشیانه های سوخته لانه‌ی جغد هاست
همچنان که دل سوخته‌ام
گندمزار برشته است
آسمانم را به زانو در آورده اند
و پرندگان
با بال‌های سوخته از آشیانه های ویران
می‌گریزند
قلبم بی‌تابانه
به صخره‌ی سینه‌ام می‌کوبد
و سوگواران در ویرانه ها
مویه کنان
در پی کشتگان خویش خاک را بو می‌کشند
ای قلب بی‌قرار!
ای جان در به در!
وطن کجاست ؟
ستم چه کرده است با تو؟
کجاست دامن مهری که گسترم برخاک ؟
بسان پلنگی زخمی
پنجه به ماه می‌کشم
و با قلبی پاشیده بر صخره‌های مهتابی
از گورستانی به گورستانی
در پی تو می‌دوم
که این همه دوری
و این همه نزدیک
ای واپسین کلام
ای آزادی
