
«تقریباً خوشحال بودیم»؛ ناگفتههای زندگی محمدعلی طالبی در نخستین مجموعهداستانش
انتشار «تقریباً خوشحال بودیم»، نخستین مجموعهداستان محمدعلی طالبی، پرسشی درباره پیوند سینما، خاطره و سانسور پیش میکشد: تجربههایی که امکان نمایش نداشتهاند، چگونه به داستان راه پیدا میکنند؟ این مطلب با معرفی کتاب و رجوع به سخنان پیشین طالبی درباره محدودیتهای بیان عشق در سینما، نسبت داستاننویسی او را با جهان کودکان و زندگی روزمره در فیلمهایش بررسی میکند. محور بحث، گذار از روایت تصویری به بازگویی تجربههای شخصی است؛ بدون آنکه معرفی ناشر جای داوری درباره کیفیت ادبی داستانها را بگیرد.



















