به مناسبت روز جهانی زن، ۲۳ تشکل مستقل زنان ایرانی بیانیهای منتشر کردهاند. حرف اصلی این بیانیه، دفاع از «حق زندگی» در برابر دو خطر همزمان است: سرکوب داخلی توسط جمهوری اسلامی و جنگافروزی خارجی. امضاکنندگان تأکید میکنند که در شرایط کنونی، هم دیکتاتوری مذهبی و هم مداخله نظامی، هر دو به یک اندازه تهدیدی برای حیات و آزادی مردم ایران هستند. آنها خواستار ساختن گفتمانی جمعی و ضدپدرسالارانه هستند که بر مبنای شعار «زن، زندگی، آزادی»، صدای مادران سوگوار، جنبشهای مدنی و اقلیتهای قومی و جنسی را بازتاب دهد و از بهحاشیهرفتن مطالبات زنان در سایه جنگ و امنیت جلوگیری کند.
نه به جنگ، نه به دیکتاتوری، ۸ مارس را با دفاع از حق زندگی گرامی می داریم
امسال در آستانهی ۸ مارس، روز جهانی زن، در شرایطی بهمراتب متفاوتتر ایستادهایم. هنوز دو ماه از قتلعام گستردهی مردم در خیزش دیماه ۱۴۰۴ برای نان و آزادی نگذشته است؛ خیزشی که جمهوری اسلامی آن را به خاک و خون کشید. ما چهلم جانهای شیفتهای را گرامی داشته بودیم که برای آزادی و حقِ حیات ایستادند و جان باختند که حملهی نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران آغاز شد.
ما این تهاجم نظامی را قاطعانه محکوم میکنیم. جنگ و مداخلهی نظامی نه راه رهایی، که ادامهی همان منطقِ مرگ و ویرانی است؛ منطقی که همواره بیشترین بارش بر دوش زنان، کودکان و مردمِ بیدفاع میافتد.
قبل از این حمله نظامی و فقط سه سال پس از خیزش انقلابی «زن، زندگی، آزادی»؛ خیزشی که ستمهای جنسیـجنسیتی، طبقاتی و ملی و دیگر اشکال ستم را به هم پیوند زد، در بخشهایی از گفتمان و روایتِ غالب بهویژه در بازنماییهای سیاسی و رسانهای اولویتها به سمتی سوق داده شد که با روح رهاییبخش «زن، زندگی، آزادی» فاصله گرفت. بهگونهای که مطالباتی چون آزادی زنان، عدالت اجتماعی، حقوق ملل و اتنیکهای تحت ستمِ ساکن
جغرافیای ایران، مبارزه علیه تخریب محیط زیست و دفاع از حقِ حیات، در بسیاری از این بازنماییها کمرنگ یا به حاشیه رانده شد. در شرایط جنگیِ امروز نیز بیم آن میرود که این روندِ حاشیهرانی و حذف، با منطق «امنیت» و «اضطرار» تشدید شود. از سویی دیگر نیز دیکتاتوری حاکم با بسیج نیروهایش در خیابان ها و میادین شهر با حضور متشکل خویش در شرایط جنگی هشدار به سرکوب هر اعتراضی میدهد.
بیشک ۸ مارس امسال را باید به مقاومت مادران سوگوارِ این قتلعام سراسری و مقاومتهایی اختصاص داد که در روزهای نخست خیزش شکل گرفت. مادران و خانوادههای دادخواه، با زیر پا گذاشتن سنتهای مذهبی و با شجاعتی کمنظیر، مراسم خاکسپاری عزیزانشان را به صحنهی مبارزه علیه دیکتاتوری تبدیل کردند. بسیاری از آنان ابتدا روایتگر مبارزات فرزندان خویش برای ساختن ایرانی آزاد و بدون جمهوری اسلامی بودند و سپس خود به سوژههای مبارزه و دادخواهی بدل شدند.
امروز، همزمان با ادامهی سرکوب داخلی و آغاز حملهی نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران، سایهی جنگ و بمباران بر زندگی مردم سنگینی میکند و همین وضعیت، شکلهای مقاومت را نیز تحت فشار قرار داده است. جنبش دانشجویی که بار دیگر در حال جانگرفتن و شکلگیری بود، در بسیاری از دانشگاهها ناچار شد برای حفظ جان و در واکنش به خطر بمباران، از فضای دانشگاه و تجمعات عقب بنشیند و به خانهها بازگردد. با این همه، این عقبنشینیِ ناگزیرِ امنیتی به معنای پایان مقاومت نیست؛ بلکه نشانهی آن است که جنگ چگونه به ابزار دیگری برای محدود کردن میدان کنش جمعی تبدیل میشود.
اما راهکار ما برای توقف عروج فاشیسم، مقابله با عادیسازی مداخلهی نظامی، و جلوگیری از جانشینکردن یک «رهبر» با «رهبر» دیگر، ساختن گفتمانی جمعی و یافتن راهکارهای مشترک برای برونرفت از چرخهی تکراریِ «شکست» و «استیصال» است. این گفتمان باید علیه نظام پدرـمردسالاری بایستد؛ نظامی که با شعار «مرد، میهن، آبادی» در پی بازتولید اقتدار پدرسالارانه و شکلدادن به نظمی ستمگرانه است—نظمی که از هماکنون نیز با حذف و مرگِ مخالفان خود و حذف عاملیت ملل و اتنیک های ایران، نشانههایش را آشکار کرده است. بیهوده نیست که شعار «زن، زندگی، آزادی»،
بهسبب ماهیت ضدسلطهی خود، همچنان آماج خشم نیروهای ارتجاعی است.
ما، ۲۳ تشکل مستقل زنان در خارج از کشور، ضمن همبستگی با مبارزات جاری مردم برای آزادی، عدالت اجتماعی و کرامت انسانی، بر این باوریم که باید پژواک صدای مادران و خانوادههای دادخواه، جنبش دانشجویی، جنبش معلمان، بازنشستگان، کارگران، جامعه کوییر و دیگر جنبشهای مدنی باشیم. همچنین باید صدای مبارزات ملل و اتنیکهای تحت ستمِ ایران باشیم و در برابر هر روندی که این مطالبات را حذف یا به حاشیه میراند، بایستیم. ما با تمام توان خویش می کوشیم تا با جلب توجه همه نهادهای فمینیستی، اتحادیه ها، سازمان عفو بین الملل و تشکل های مستقل برای دفاع از جان زندانیان سیاسی بگوییم زیرا بنا بر گزارش ها از داخل ایران خبرهای نگران کننده ای می شنویم.
ما علیه نابرابریهای جنسیـجنسیتی و بهحاشیهرفتن مطالبات زنان مقاومت میکنیم؛ برای آزادی همهی زندانیان سیاسی میکوشیم و خواهان توقف ماشین کشتار جمهوری اسلامی هستیم. همزمان، در شرایطی که جنگ و مداخلهی نظامی آغاز شده است، بر ضرورت همبستگی با تشکلهای فمینیستی جهان و جنبشهای ضدجنگ و ضد فاشیسم تأکید میکنیم.
نه به جمهوری اسلامی
نه به جنگ
زن، زندگی، آزادی
۶ مارس ۲۰۲۶ برابر با ۱۵ اسفند ماه ۱۴۰۴
امضاها:
انجمن باھم برای سلامتی زنان
انجمن زنان آزاده ایرانی – ایتالیا
انجمن زنان ایرانی دالاس
انجمن زنان ایرانی-آلمانی کلن
انجمن زنان پرتو
انجمن زنان مونترال
جنبش میتو ایران
دایره زنان ایرانی برای ھمکاری جهانی (ICWIN)
زنان برای آزادی و برابری پایدار
زنان کنشگر ایرانی در تبعید- برلین
سازمان حقوق زنان، ایکرو (IKWRO)
سازمان رھایی زن
سازمان غیر انتفاعی آیوین – توان افزایی زنان از طریق هنر
فمینیسم روزمره
فوروم زنان ایرانی در وین
کلکتیو زن زندگی آزادی رم
کمپین توقف قتلھای ناموسی
کمیته برابری جنسیتی ھمبستگی جمھوریخواھان ایران
گروه اتحاد زنان چپ
گروه زنان شمال کالیفرنیا
گروه مطالعات زنان اورنج کانتی
نھاد دگرباشان ماناو
ھمایش زنان ایرانی ھانوفر
