محدودیت اقلیمی مسابقه «ایران، جان ماست»: پرسش هادی کیکاوسی؛ پاسخ آزاده پارساپور  

نشر نوگام به مدیریت آزاده پارساپور به پیشنهاد یکی از علاقمندان به ادبیات داستانی مسابقه «ایران، جانِ ماست» را برگزار می‌کند. نوگام با انتشار اطلاعیه‌ای از همگان دعوت کرده داستان‌هایشان از چهارگوشه ایران، اعم از شهر و روستا را بنویسند با این هدف و امید که صداهای شنیده نشده شنیده شوند و آنچه را که به ما گفته‌اند فراموشش کنیم، به یاد آوریم. یکی از چند شرط شرکت در این مسابقه ادبی اقامت در ایران است.

هادی کیکاووسی، نویسنده مجموعه داستان الفبای گورگن‌ها که در خارج از ایران اقامت دارد می‌پرسد چرا فقط نویسندگان مقیم ایران؟

کیکاووسی نوشته است:

«یکی از نویسندگان جوان در ایتالیا پیغام داد با تاسف و یاس که چرا نمی‌شود در مسابقه نوگام شرکت کرد؟ بعد در برابر اصرار من که نه می‌شود، حتم، فراخوان نوگام را فرستاد برایم که در سایت خودشان نوشته که فقط از ایران می‌توان شرکت کرد. من تعجب کردم چون در خبر نشریه ادبی «بانگ» درباره این مسابقه چیزی از این اصرار دیده نمی‌شد. و اصلن برای چه باید این خط و مرز مشخص کشیده شود بین درون و برون؟»

با آزاده پارساپور تماس گرفتیم. مدیر نشر نوگام در پاسخ گفت:

«نوگام در این سال‌ها فراخوان‌های متعدد داستان‌نویسی داشته است و چندین مجموعه خوب از این فراخوان‌ها حاصل شده. در تمام این فراخوان‌ها محدودیتی برای نویسنده داخل یا خارج از ایران نبوده است. اما به روال بسیاری از رقابت‌های داستان‌نویسی، گاهی شرایط خاصی تعریف می‌شود. همان‌طور که در متن اصلی فراخوان هم اشاره شده، این رقابت به ابتکار و با حمایت یکی از دوست‌داران نوگام اجرا می‌شود و مختص نویسندگان داخل ایران است. نوگام مرز نمی‌شناسد و با همه‌ی نویسندگان در اقصا نقاط دنیا همکاری دارد اما شرایط این مسابقه به این صورت تعریف شده است. مطمئنیم در فراخوان‌های آینده باز هم میزبان همه‌ی علاقه‌مندان از سراسر دنیا خواهیم بود.»

در فراخوان نوگام آمده است:

«همه فرزندان این خاکیم. می‌خواهیم برایمان بنویسید. داستان‌هایتان را از شهر و روستای غرب و شرق و شمال و جنوب ایران. از جلگه و دشت و کویر و ساحل. بگذارید قلم‌تان ما را – هرکجا که هستیم – به این خاک برگرداند. نام‌هایی را که هنوز نشناخته‌ایم، بشناسیم. رخ‌هایی را که هرگز از نزدیک ندیده‌ایم، ببینیم. صداهایی را که نشنیده‌ایم، بشنویم. آنچه به ما گفته‌اند فراموش کن را، به یاد آوریم.»

این دقیقاً همان وظیفه مهمی است که نویسندگان تبعیدی در سراسر جهان به عهده دارند. بازآفرینش زادگاه در موطن کلام. نمونه: اولیس جیمز جویس که نوگام برای نخستین بار به طور کامل در دو مجلد به ترجمه اکرم پدرام‌نیا منتشر کرده است.

بیشتر بخوانید:

بانگ

«بانگ» یک رسانه ادبی و کاملاً خودبنیاد است که در خارج از ایران و به دور از سانسور و خودسانسوری بر مبنای تجربه‌ها و امکانات مشترک شخصی شکل گرفته است.

شبکه های اجتماعی