داستان کوتاه در ادبیات آلمان، عرصه‌ای برای رویارویی با بحران‌های فردی و تاریخی است: از اضطراب مرگ و تنهایی تا تجربهٔ جنگ، ویرانی و پرسش از مسئولیت انسان در برابر دیگری. دوسیهٔ «ادبیات داستانی آلمانی زبان» با ترجمه و گزینش رضا نجفی، از خلال آثاری با لحن‌ها و شیوه‌های روایی متفاوت، دریچه‌هایی به این جهان چندوجهی می‌گشاید. در این مجموعه، هراس و امر شگفت در کنار واقع‌گرایی، طنز و نگاه تراژیک قرار می‌گیرند؛ گاه حادثه‌ای کوچک در زندگی روزمره، مناسبات قدرت را آشکار می‌کند و گاه برخوردی گذرا، زخمی تاریخی را به یاد می‌آورد. کنار هم خواندن این داستان‌ها نشان می‌دهد که چگونه زاویهٔ دید، ایجاز، سکوت و پایان‌بندی می‌توانند تجربه‌ای شخصی را به پرسشی مشترک دربارهٔ وضعیت انسانی بدل کنند.
در این دوسیه آثاری می خوانید از:
توماس مان، فرانتس کافکا، راینر ماریا ریلکه، کلاوس مان، گونتر وایزن‌بورن، هرمان هسه، هاینریش بل، ولفگانگ بورشرت، لویزه رینزر، هربرت هکمان، یوهانس بوبرفسکی، هربرت مالشا، کورت کوزنبرگ، زیگفرید لنتس، ولفگانگ هیلدسهایمر، کریستا راینیگ و الیزابت لانگگسر.
اهمیت این مجموعه همچنین در پیوند میان لذت خواندن و شناخت امکانات داستان کوتاه است. این گزینش، با کنار هم نشاندن سبک‌ها و شیوه‌های روایی متفاوت، امکان شناخت عناصر داستان کوتاه را نیز فراهم می‌کند و در کنار نام‌های شناخته‌شده، خواننده را با نویسندگان کمتر آشنا روبه‌رو می‌سازد. در داستان‌های مربوط به جنگ و پیامدهای آن، این تنوع با مسئله‌ای مشترک پیوند می‌خورد: چگونه می‌توان از رنج سخن گفت، بی‌آنکه فرد و جزئیات زندگی‌اش زیر سایهٔ روایت‌های بزرگ تاریخی محو شوند؟
انتشار این مجموعه در «بانگ» فرصتی است برای تأمل در پاسخ‌های متفاوت نویسندگان به این پرسش؛ پاسخ‌هایی که در تصویر کودکی میان ویرانه‌ها، خبری دربارهٔ مرگ یا گفت‌وگویی در ازدحام رهگذران شکل می‌گیرند و خواننده را به تأمل در نقش ترس و همدلی در پذیرش یا گریز از مسئولیت فرامی‌خوانند.
