سومین شمارهٔ ماهنامهٔ بانگ: از نشر در تبعید تا روایت خانه، حافظه و مقاومت

سومین شمارهٔ ماهنامهٔ ادبی بانگ، ویژهٔ آبان تا آذر ۱۴۰۵، در اختیار خوانندگان قرار گرفت. این شماره در ۵۱۳ صفحه، چهل مطلب را در بخش‌های داستان، شعر، گفت‌وگو، ترجمه، جستار و نقد ادبی، مسائل اجتماعی و سیاسی‌ـ‌فرهنگی، هوش مصنوعی، ادبیات دیستوپیایی، رویدادها و تازه‌های نشر گرد آورده است.

دریافت رایگان شمارهٔ سوم ماهنامهٔ بانگ، آبان ۱۴۰۵

نسخهٔ پی‌دی‌اف ویژهٔ مطالعه در موبایل

این شماره با یاد مسعود فیروزآبادی، بنیان‌گذار انتشارات آرش در سوئد و از پیشگامان نشر مستقل فارسی در تبعید، آغاز می‌شود. مرور تجربه‌های او در کنار گفت‌وگوهایی با مسعود کدخدایی و مسعود مافان، تصویری از تلاش ناشران تبعیدی برای انتشار آثار ممنوعه، مقابله با سانسور و رساندن کتاب فارسی به خوانندگانی پراکنده به دست می‌دهد؛ تلاشی که اهمیت فرهنگی آن با دشواری‌های اقتصادی و هزینه‌های سنگین شخصی همراه بوده است.

خانه، تعلق و حافظه از محورهای جستارهای این شماره‌اند. محمدرفیع محمودیان در «از اودیسئوس تا سندباد بحری» به گونه‌های رابطهٔ انسان با خانه و معنای رفتن و بازگشتن می‌پردازد. مهرنوش قربانعلی در خوانش شعر آزیتا قهرمان، مهاجرت را از مسیر زبان و حافظه دنبال می‌کند و مهوش قهرمانی، «شصت‌سالگی» ناهید طباطبایی را از منظر مواجهه با گذشته، بخشش و امکان آغاز دوباره می‌خواند.

در بخش نقد ادبی، جواد اسحاقیان با رویکرد «نقد نو» به سراغ رمان «رفیقِ هدایت» فرهاد کشوری می‌رود. نگین ساسان‌فر در بررسی «بیجار و داستان‌های دیگر» نرگس مقدسیان، نشان می‌دهد چگونه فشارهای اجتماعی به فرم روایت و شیوهٔ ادراک شخصیت‌ها راه می‌یابند. شیرین عزیزی مقدم نیز در «در ریگستان مردگان نمی‌میرند»، تقابل مرگ و زندگی و جهان شخصیت‌های رمان «من ببر نیستم، پیچیده به بالای خود، تاکم» محمدرضا صفدری را بررسی می‌کند.

نسیم خلیلی در دو نوشته، از جهان روایی محسن حسام و تجربهٔ زندان و انتظار به «جان‌شیفتگان» نجیب محفوظ و نسبت سرگشتگی فردی با تاریخ اجتماعی می‌رسد. حسان طاهری قصهٔ «بانو و ماهی خندان» را با نگاهی نشانه‌شناختی بازمی‌خواند و امین اطمینان در ستون «دیدگاه»، به داستان‌های کوتاه آسیه نظام‌شهیدی می‌پردازد.

«طلوع» احمد حسن‌زاده، «لکه‌ها» فرشته پاریزی، «بندناف» ناهید شمس و «ما سه نفر بودیم» احمد خلفانی، چهار داستان این شماره‌اند. در کنار «لکه‌ها»، گفت‌وگویی با پاریزی آمده است که از انتخاب زاویهٔ دید کارگران نظافتچی آغاز می‌کند و به تقسیم کار در دستگاه جنایت، عادی‌شدن خشونت و مرز میان ناچاری و همدستی می‌رسد.

بخش شعر، آثاری از زیبا کرباسی، کتی زری بلیانی و علی صبوری را در بر می‌گیرد. در بخش ترجمه، «صندوقچهٔ طلایی» راینر ماریا ریلکه با ترجمهٔ رضا نجفی منتشر شده است. نوشتهٔ هادی شریفی دربارهٔ آگوستو روا باستوس نیز رابطهٔ قدرت، حافظه و فراموشی را در سه‌گانهٔ پاراگوئه دنبال می‌کند.

در گفت‌وگو با پروانه حسینی، تصویر زنان بر دیوارهای شهر در برابر حضور و کنش آنان در خیابان قرار می‌گیرد؛ بحثی دربارهٔ منازعه بر سر روایت زنانگی و حق بازنمایی. مطلبی دربارهٔ مادهٔ ۲۷ طرح مقابله با نفوذ نیز پیامدهای آن را برای آزادی نویسندگان، هنرمندان و نشر مستقل بررسی می‌کند.

دو مطلب بخش هوش مصنوعی به مسئلهٔ اصالت ادبی و مسئولیت داوری می‌پردازند: وقتی نویسنده باید ثابت کند متنش را خود نوشته است، چه چیزی تغییر می‌کند؟ گزارش ماجرای جایزهٔ کین نیز خطای ابزارهای تشخیص متن ماشینی و پیامدهای اتهام‌زنی به نویسندگان را پیش می‌کشد.

در مجموعهٔ ادبیات دیستوپیایی، «سال ۱۳۸۸» فریدون تنکابنی در کنار خوانش میترا داوودی از رمان «ما»ی زامیاتین قرار گرفته است. این دو مطلب، از دو مسیر متفاوت، امکان‌های ادبیات برای بازنمایی نظم مسلط و آشکارکردن تناقض‌های آن را نشان می‌دهند.

گزارش‌های بوکر و گنکور ۲۰۲۶، جایزهٔ بیلی گیفورد، اعتراض نویسندگان زن به جوایز ادبی فرانسه و انتقال اسناد سانسور ایرلند به آرشیو، بخشی از رویدادهای ادبی این شماره‌اند. معرفی رمان «ما هم» آن گدار و بازخوانی روایت‌های کهن به بهانهٔ جایزهٔ فمینا نیز بحث زبان، اقتدار و حق روایت را ادامه می‌دهند.

در تازه‌های نشر، «هر روز شنبه است» احمد درخشان، «مرگ و رقص و چرا» علی نگهبان، «آن زن» مهسا نیکان و نسخهٔ صوتی «این خروس از کیست که سر ندارد؟» با صدای بهروز شیدا معرفی شده‌اند.

ماهنامهٔ بانگ رایگان است و فروش آن ممنوع. نسخهٔ سوم با قلم خوانا و فهرست قابل کلیک برای مطالعه در گوشی همراه تنظیم شده است؛ با لمس عنوان هر مطلب می‌توان مستقیم به آغاز آن رفت. این شماره را دریافت کنید، بخوانید و با دوستانتان به اشتراک بگذارید.

دو شمارۀ پیشین ماهنامۀ بانگ:

بانگ

«بانگ» یک رسانه ادبی و کاملاً خودبنیاد است که در خارج از ایران و به دور از سانسور و خودسانسوری بر مبنای تجربه‌ها و امکانات مشترک شخصی شکل گرفته است.

شبکه های اجتماعی