
به بیژن نجدی
درِ قطار که باز شد، اول کیسهی عروسکها و بعد رخساره پرت شد بیرون. همانطور مچاله افتاده بود کف سالن و زن تویِ قطار داد میزد:
-گیسبریدهی دروغگو! معلوم نیست چه غلطی کرده که این ریختی شده. پاتو بذاری اینجا قلم میکنم. مافنگی.
زنها زیر شانهی رخساره را گرفتند و تا صندلیِ آبیِ مترو کشاندند. عروسکهای ریختهشده کف سالن زیر دست و پایِ مسافران پخش و پلا شدند و چشمهای خیس رخساره هر کدام را چند تا دید.
خودش را کشاند کف سالن و عروسک به عروسک، از زیر دستوپا جمعشان کرد. مرتضی چندتایی از عروسکها را برداشت، پاک کرد و گذاشت توی کیسه. رخساره سرش را کمی بالا آورد و دستهای مرتضی را دید و بعد ماسک روی صورتش را تا زیر چشمهای بیآرایش و کمرنگش بالا کشید.
هوا بوی دود میداد. صدای نفسنفسزدنش زیر چرخهای قطار گم شد. مرتضی کیسه را تا صندلیِ آبیِ کشاند و رخساره خودش را. ایستگاه خالی شده بود و بغضی که تمام اینمدت همراهش بود شکست و صدایش پیچید توی تونل و ریل به ریل دور شد. مرتضی نشست روی صندلیِ آبی.
رخساره خودش را جمعوجور کرد. مرتضی پرسید: چی شد؟ خوبی؟ آب میخوری بیارم ؟ رخساره سرتکان داد که نه. بعد دست کرد توی کیسه و عروسکی بیرون آورد و گرفت جلوی نگاه مرتضی.

-بچه داری؟ بده بهش.
مرتضی عروسک را گرفت و گفت:
-چرا اینا مو ندارند؟
رخساره جواب نداد مرتضی گفت:
-بچه ندارم، بازم میدیش بهم؟
رخساره پشت ماسکی که تا زیر چشمهای بی آرایشش بالا کشیده بود، لبخند زد. مرتضی گفت:
-خودت بافتی؟
رخساره سر تکان داد که بله،.. مرتضی گفت:
-سرچی دعواتون شد؟ اون زن از وقتی من توی این خط کار میکنم، بوده ، داره زَهرهچشم میگیره .
رخساره گفت:
-نمیدونم باید چهکار کنم. هر جا میرم قبلا یکی قُرُق کرده.
مرتضی حلقهی اشکِ توی مردمک رخساره را دید و گفت: همینجا بشین و عروسکاتو بفروش. این یِ تیکه جا مَقَرِ منه. رخساره پشت ماسکی که تا زیر چشمهای بیآرایشش بالا کشیده بود لبخند زد بعد کیسهی عروسکها را انداخت روی شانهاش و ایستگاه را خالیکرد. دلش نمیخواست برگردد خانه. میدانست همینکه در را بازکند باید از کنار آینه بگذرد و تنهاییاش دوبرابر شود. نمیخواست دوباره روی آن مبل سهنفرهی خاکستریِ خالی دراز بکشد و آنهمه قرص را با نصف لیوان آب فرو ببرد و زُل بزند به تصویر مبهمی که دکتر سونوگرافی گفته بود: “پسر است!” و هرچه چشم چرخانده بود ، نه دست و پایش را پیدا میکرد و نه چشمهایش را.
رخساره کلید انداخت و در را باز کرد و از کنار تصویر خودش تویِ آینه رد شد و تنهاییاش دو برابر شد و روی مبل خاکستری خالی دراز کشید و زُل زد به تصویر مبهم پسرش.
صدایِ مرتضی تویِ گوشش ماندهبود:
-چرا مو ندارن؟
رخساره دست کشید رویِ سر بیمویِ خودش و چشمهایش را بست.
سقف خانه تا رویِ صورتش پایین آمدهبود و میترسید چشمهایش را بازکند و سقف رویِ سرش خرابشود.
دکتر گفته بود:
-باید کورتاژش کنیم. شیمیدرمانی بچه رو از بین میبره.
رخساره سفت شکمش را بغل کردهبود.
شوهرش رویِ صندلی خشک شدهبود. ششماه بعد، رخساره نه مو داشت، نه بچه و نه شوهر.
یکتکه از آسمان تویِ پنجره افتادهبود و باران که تا آن لحظه برای باریدن دستدست میکرد، فروریخت. فردایِ آن روز و فرداهای دیگر رخساره تویِ ایستگاه مترو دولتآبادرمینشست و عروسکهای بیمویش را میفروخت و مرتضی از دور میپاییدش.
نور آخرین روز پاییز که رویِ تن رخساره غلت زد، بلند شد و تویِ آینه خودش را نگاهکرد. سرمه را کشید پایِ چشمهایِ کمرنگش. پالتویِ سبزش را از تویِ کمد بیرون آورد که بویِ تن سیسالهاش هنوز تویش جا ماندهبود. عروسک به عروسک بوسید و گذاشت تویِ کیسهاش و سنگفرش خیسِ خیابان را تا ایستگاه مترو دولتآباد زیر پاهایش مسح کشید. تویِ ایستگاه خالی مترو، مرتضی جوان شدهبود. هر دو روی صندلیهایِ آبی نشستند.
بعد از نشستن مرتضی، رخساره...
بعد از حرفزدن مرتضی، رخساره…
بعد از شنیدن عشق مرتضی…
رخساره بلند شد و کیسهی عروسکها را انداخت روی شانهاش و ایستگاه دولتآباد را خالیتر کرد.
صدای مرتضی پیچید توی خالی ایستگاه:
-تو نمیمیری رخساره!
پلههای ایستگاه را بالا رفت و نشنید که مرتضی چقدر تنهاست. کیسهی عروسکها گرفت به کیفِ زنی که با عجله از پلهها پایینمیآمد. رخساره عروسک به عروسک فروریختنشان را تماشا کرد و رفت.
تهران ۱۳۹۷/۸/۲۳







