نشر مهری

کتاب‌هایی هستند که هنوز پیش از ورق زدن نخستین صفحه، با عنوانشان ذهن را به چالش می‌کشند. «مولتی‌ورس» نوشته‌ی نوشین بلگانه، رمانی است که همین خاصیت را دارد؛ عنوانی فلسفی و شورانگیز که بلافاصله پرسش‌های بزرگ وجودی را در جان مخاطب می‌نشاند: اگر زندگی‌مان در نقطه‌ای دیگر، با انتخابی متفاوت یا حادثه‌ای کوچک، مسیر کاملاً دیگری می‌پیمود چه می‌شد؟ اگر نسخه‌ای موازی از ما در جهانی دیگر، سرنوشتی دیگر داشت؟

نشر مهری ویژه‌نامه‌ی شماره ۵ مجله‌ی ادبی «مهری» را با موضوع «نقد و ادبیات ایرلند» منتشر کرد. این شماره ترکیبی از داستان‌های ترجمه‌شده، جستارهایی در نقد ادبی، گفت‌وگو و مطالبی درباره پیوندهای فرهنگی ایران و ایرلند است.

در بخش پایانی این نقد بر کتاب «یعنی تو کله‌ت بهشته» رضا شهبازی، نویسنده با حفظ نگاه تاب‌آورانه‌اش به زندگی، به تحلیل‌های عمیق سیاسی و اجتماعی می‌پردازد؛ از نقد مصرف‌گرایی و سرمایه‌داری گرفته تا جزئیات هایپررئالیستی شرایط روزمره، همه با لحنی ساده، طنزآمیز و دوستانه که مخاطب را تا انتها همراه می‌کند و به تأمل وامی‌دارد.

در سنگلاخ زندگی زکریا هاشمی، فراتر از روایت شخصی پر از رنج و مهاجرت، دریچه‌ای گشوده می‌شود به سوی زیبایی‌های فراموش‌شده‌ی تهران قدیم و طبیعت بکر وطن؛ از سایه‌های سنگین درختان کهن‌سال باغ قوام‌الملک که ترس از زندگی را در دل اخوان ثالث برمی‌انگیخت، تا دشت‌های پر از گل‌های زرد ریواس در دامان کوه‌های شهرری که شادی کودکی و سرور مردم را در میان آتش جنگ زنده می‌کند – تصاویری مخملین و حزن‌آلود که تاریخ‌نگاری یک هنرمند عاشق را به شعری ماندگار بدل می‌سازند.

«دومینو»، اولین رمان مریم ناصری، روایتی چندلایه و زن‌محور است که با مونولوگ‌های درونیِ زنان چند نسل، از دشت‌های ایلام تا شهرهای جنگ‌زده، به جستجوی معنای رنج و هویت می‌پردازد؛ داستانی که بوی خاک وطن، زخم جنگ و پرسش ابدی «انسان بدون رنج چه موجودی است؟» را در هم می‌آمیزد.

در پادکست «آوا و نوا»، به سراغ رمان تکان‌دهنده «چشمی که رفت، نگاهی که آمد» می‌رویم؛ داستان زنی که چشمش را در راه آزادی از دست داده و در انزوا و تبعید، ناامیدانه در جستجوی معنایی برای زندگی‌است. اما نجات او از جایی آغاز می‌شود که کمترین انتظارش را دارد: یک فنجان دمنوش زعفران و گفت‌وگویی خودمانی با همسایه‌ای سالخورده. این اثر زیبا و عمیق به ما یادآوری می‌کند که شفا یافتن، اغلب در دل ساده‌ترین ارتباط‌های انسانی نهفته است.

«هوم» نوشته لیلا میرباقری (نشر مهری)، بیش از یک رمان، تاملی است بر گسست از انسان و پناه بردن به طبیعت به مثابه آخرین ملجأ. این اثر، با بافتی از نمادها، رنجِ معاصرِ تنهایی، فقدان و حافظه‌ی جمعی زخم‌خورده را روایت می‌کند. نویسنده با مهارت، کلیشه‌ها (همچون شخصیت یک زن طردشده) را می‌شکند و در فضایی آکنده از نوستالژی و شور بصری، پرسشی بنیادین را پیش می‌کشد: آیا نوشتن و خلق هنر، تسلی‌بخش این گسست و اندوه است، یا تنها بازتابی از آن؟

در رمان «چشمی که رفت، نگاهی که آمد»، نغمه فرج‌اللهی با مونولوگ‌های وارسته‌ی پیرزن فرزانه و موسیقی هنگ‌درامِ سوگوار، فضایی از آرامش مدیتیشن‌وار می‌آفریند تا راوی زخم‌دیده‌ی جنبش‌های آزادی‌خواهانه را از تردید برهاند و مخاطب را به تأمل در باشکوه زیستن میان رنج و امید فرا بخواند.

«نیشتمان» روایت بی‌پرده و تکان‌دهنده‌ی رنج‌های مهاجرت غیرقانونی و آوارگی است که از طریق تجربه‌های نیشتمان، زنی کردتبار با جرم سیاسی، و دخترش روژان به تصویر کشیده می‌شود. نویسنده با شفافیت و بدون سانسور، از واقعیات تلخ و گاه مشمئزکننده‌ی زندگی مهاجران سخن می‌گوید و جهانی را نقد می‌کند که در آن کرامت انسانی زیر پای سیاست‌های نابودگر و منفعت‌طلبی‌ها له می‌شود.

مقاله حاضر از نسیم خلیلی یک تأمل ادبی شاعرانه در گفت وگوی عمیق با «احمق‌ها» نوشته جوآن سیلبر است. نویسنده به قدری در دنیای رمان غرق شده که گویی دارد بخشی از آن را بازمی‌آفریند. می‌خوانید:

«شرقی غمگین»، رمان الهام مشتاق، با روایتی نوستالژیک و عمیق، از دل تاریخ معاصر ایران و تنهایی انسان‌ها قصه‌ای می‌سازد که عطر زندگی و اندوه را در هم می‌آمیزد.

مجموعه‌ای از یکصد رباعی از سروده‌های زینب اطهری با مقدمه مهدی موسوی، شاعر سرشناس تبعیدی در نشر مهری منتشر شده است. این کتاب با درونمایه‌ای فلسفی و اجتماعی و با زبانی صمیمی و بس فروتن «در جنگ میان باطل و باطل‌تر!» نام دارد.