
میترا داوودی: «وقتی راوی از خواننده کمتر میداند» – شگردهای روایت در «ما»ی زامیاتین
راوی رمان ما اثر یوگنی زامیاتین در آغاز نه مخالف حکومت، بلکه یکی از مؤمنان به آن است. D-۵۰۳ یادداشتهایش را برای ستایش «دولت واحد» مینویسد؛ اما هرچه روایت پیش میرود، زبان خودش علیه یقینهایش شهادت میدهد. تناقضها، تردیدها و گسستگیهای روایت چیزهایی را بر خواننده آشکار میکنند که راوی هنوز قادر به درک آنها نیست. زامیاتین به این ترتیب یکی از شگردهای مهم روایت دیستوپیایی را به کار میگیرد: کنترل آگاهی و اطلاعات فقط موضوع داستان نیست، بلکه به ساختار روایت راه پیدا میکند.







