تحلیل سرکوهی بر این نکته تأکید دارد که نسل ربیحاوی، علیرغم همه تلاش نظام برای «قتل ادبی» آنها، درخشانترین میراث فرهنگی معاصر ایران را آفریدند؛ میراثی که ریشه در مقاومت، عشق به انسان و جستوجوی مداوم حقیقت دارد.
فرج سرکوهی با نگاهی به تاریخ، از حاکمان متوهمی میگوید که با استبداد و جنگافروزی، ایران را به ویرانی کشاندند. او هشدار میدهد که تداوم این بلاهت در برابر تنشهای کنونی، کشور را به پرتگاه بزرگتری سوق خواهد داد.
فرج سرکوهی در سخنانی بسیار روشنگر در کلابهاوس ابتدا تعریفی از تئوری توطئه و اهداف آن به دست میدهد و سپس به این پرسش میپردازد که آیا واقعاً یک نظام دیکتاتوری میتواند همه فعالیتهای مدنی را متوقف کند؟
فعالان سیاسی داستان زبیگنیو از استبداد جان به در میبرند اما به دلیل غیبت از کشور خود و زندگی حاشیهای در کشور میزبان، از فعالیت سیاسی واقعی و مؤثر محروم و از معنا و هویت تهی میشوند.
فرج سرکوهی در مصاحبه با رادیو فردا اهمیت این بیانیه ما ادبیاتی ها را توضیح میدهد:
وزارت ارشاد اسلامی میخواهد به بهانه صرفهجویی در هزینهها کتابخانههای کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان را در نهاد کتابخانههای عمومی کشور ادغام کند. این امر به معنای یک فاجعه فرهنگی است. فرج سرکوهی کیفیت فاجعه را توضیح میدهد.
