نگین ساسان فر

از ما

نگین ساسان‌فر: «بدن، حافظه و ادراک» – خوانشی انتقادی از شناخت تنانه در شهرآشوب نیلوفرین نیلوفر شیدمهر

نگین ساسان‌فر در مقاله «بدن، حافظه و ادراک» با خوانشی انتقادی از مجموعه‌شعر شهرآشوب نیلوفرین اثر نیلوفر شیدمهر نشان می‌دهد که بدن در این شعرها صرفاً موضوع بازنمایی نیست، بلکه حافظه، میل، تصمیم و شناخت از خلال آن شکل می‌گیرند. نویسنده با طرح مفهوم «شناخت تنانه تاریخی و موقعیت‌مند»، تجربه زنانه، مهاجرت، اروتیسم و مناسبات قدرت را در پیوند با بو، مزه، لمس و حرکت بررسی می‌کند.

ادامه مطلب »
از ما

نگین ساسان فر: دیالکتیک حافظه، بدن و خویشتن در روان‌جغرافیای مهاجرت – خوانشی تحلیلی بر «سنگام و دیگر داستان‌ها» اثر مهرنوش مزارعی

نگین ساسان‌فر در این خوانش تحلیلی از مجموعه‌داستان «سنگام و دیگر داستان‌ها» اثر مهرنوش مزارعی، مهاجرت را نه جابه‌جایی سادهٔ جغرافیایی، بلکه گسستی هستی‌شناختی در آگاهی سوژه می‌داند؛ چنان که حافظه به‌مثابه نیرویی مداخله‌گر گذشته را در اکنون تسخیر می‌کند، بدن به میدان مقاومت و بازپس‌گیری هویت بدل می‌شود و مرزهای واقعیت و رؤیا فرو می‌ریزد تا وضعیت معلق انسان معاصر را در دیالکتیک حافظه، بدن و خویشتن آشکار سازد.

ادامه مطلب »
نگین ساسان فر
از ما

نگین ساسان فر: «آینه‌های شکسته هویت و تراژدی جمعی»- تحلیل چندصدایی، ساختارشکنی زبان و بازخوانی اسطوره در رمان پسامدرن زنانه‌ی «از چشم‌های شما می‌ترسم» فرخنده حاجی‌زاده

رمان «از چشم‌های شما می‌ترسم» فرخنده حاجی‌زاده متنی است که روایت را از جایگاه بازنمایی واقعیت به جایگاه کنش تاریخی و اخلاقی منتقل می‌کند. این رمان با فروپاشاندن زمان خطی، چندپاره‌کردن صدا و واگذاری حافظه به بدن زنانه، امکان تازه‌ای برای اندیشیدن به نسبت میان ترس، تاریخ و هویت فراهم می‌آورد. مقاله‌ی حاضر می‌کوشد نشان دهد که چگونه حاجی‌زاده ترس را از قلمرو روان‌شناختی فردی بیرون می‌کشد و آن را به مقوله‌ای زیبایی‌شناختی و هستی‌شناختی بدل می‌سازد.

ادامه مطلب »
نگین ساسان فر
از دست ندهید

نگین ساسان فر: «آقای سلیم و فروپاشی ذهن» – کاوشی در ناخودآگاه روایت و زیبایی‌شناسی رنج در جهان غزاله علیزاده

این مقاله با تکیه بر نظریه‌های روایت‌شناسی ژنت و بارت و نیز روان‌کاوی فروید و لاکان، نشان می‌دهد که چگونه علیزاده با ساختارشکنی روایی و آفرینش زبانی حسی-جسمانی، مرزهای واقعیت، رؤیا و ناخودآگاه را در هم می‌نوردد. در این خوانش، بیماری استعاره‌ای از انحطاط روح و مرگ میل است، بیمارستان صحنه تقابل واقعیت و ناخودآگاه ، و خود متن به «نوشتار رنج» بدل می‌گردد، چنانکه بدن بیمار به زبان متن تبدیل شده و هر زخم، نشانی از کوشش سوژه برای نوشتن خود در آستانه نابودی است.

ادامه مطلب »