
شعر
مهرانگيز رساپور (م. پگاه): من از آینه عبور میکنم
حيرت میکنم از اين باغ/که دستِ پاييز را
میبوسد!/حيرت میکنم از اين عطر
که خود را/بر جنازه میافشاند!

حيرت میکنم از اين باغ/که دستِ پاييز را
میبوسد!/حيرت میکنم از اين عطر
که خود را/بر جنازه میافشاند!

بهترین تعبیری که میتوانم برایِ شعرِ مهرانگیز رساپور- یا به نامِ قلمیاش، م. پگاه، بیاورم، “نسیمِ کوهستانی”ست؛ نسیمی که در من یادِ دورانهایِ کوهگردیام را زنده میکند؛ یادِ پاکی و خوشیِ وزشاش، هنگامی که آرام میوزد و در گوشات زمزمهای دلنواز میکند.

قسم به صبح نیرومند/قسم به تشخیص دهندگان/قسم به آخرین نگاهِ انسان/که حقیقت است این سخن/… و این سخن/حقیقت است