چشمی که رفت، نگاهی که آمد

در پادکست «آوا و نوا»، به سراغ رمان تکان‌دهنده «چشمی که رفت، نگاهی که آمد» می‌رویم؛ داستان زنی که چشمش را در راه آزادی از دست داده و در انزوا و تبعید، ناامیدانه در جستجوی معنایی برای زندگی‌است. اما نجات او از جایی آغاز می‌شود که کمترین انتظارش را دارد: یک فنجان دمنوش زعفران و گفت‌وگویی خودمانی با همسایه‌ای سالخورده. این اثر زیبا و عمیق به ما یادآوری می‌کند که شفا یافتن، اغلب در دل ساده‌ترین ارتباط‌های انسانی نهفته است.

در رمان «چشمی که رفت، نگاهی که آمد»، نغمه فرج‌اللهی با مونولوگ‌های وارسته‌ی پیرزن فرزانه و موسیقی هنگ‌درامِ سوگوار، فضایی از آرامش مدیتیشن‌وار می‌آفریند تا راوی زخم‌دیده‌ی جنبش‌های آزادی‌خواهانه را از تردید برهاند و مخاطب را به تأمل در باشکوه زیستن میان رنج و امید فرا بخواند.