نغمه فرج الهی

در رمان «چشمی که رفت، نگاهی که آمد»، نغمه فرج‌اللهی با مونولوگ‌های وارسته‌ی پیرزن فرزانه و موسیقی هنگ‌درامِ سوگوار، فضایی از آرامش مدیتیشن‌وار می‌آفریند تا راوی زخم‌دیده‌ی جنبش‌های آزادی‌خواهانه را از تردید برهاند و مخاطب را به تأمل در باشکوه زیستن میان رنج و امید فرا بخواند.