امیرحسین یزدانبد در سخنرانی رونمایی کتاب «خاطرات من» اثر پرتو نوریعلا، این اثر را زادهٔ مرگ ناگهانی پسر نویسنده میداند و نشان میدهد چگونه سوگ شخصی با تبدیلشدن به روایت، هم تولدی دوباره به فرزند میبخشد و هم به شهادتنامهای از تاریخ معاصر ایران و ایستادگی در برابر فراموشی بدل میشود.
حورا یاوری، محقق و منتقد ادبی، در این نوشته به بررسی کتاب «خاطرات من» اثر پرتو نوریعلا میپردازد؛ روایتی که زندگی شخصی نویسنده را با تحولات فرهنگی و تاریخی معاصر ایران پیوند میزند و از معدود زندگینامههایی است که تجربههای درونی و رویدادهای بیرونی را همزمان روایت میکند.
در فرهنگ فارسی، صدای زنان، در حجاب و در قفس تقابلهای دوتائی خصوصی/عمومی، گرفتار شده است. چنین به نظر میرسد که این اتفاق در تمام جنبههای زندگی؛ اخلاقی، جنسی، اجتماعی و سیاسی، ریشه دوانده است.
سراغِ محبوب گمشدهام را از بادهای سرگردان گرفتم؛ زمزمه کردند: “آوازهای بند”ش را، در زاریِ نیزارها، سلولهای تاریک وُ نمور را دیدم و ردِّ تازیانهها را در شرمِ آبگینههای زلال.
