مریم مطلبیان

در داستان «کلاغی که سفید است» تقابل پدری سنتی با پسری که هویت جنسی‌اش را برخلاف انتظارات جامعه زیسته، به خشونتی طاقت‌فرسا بدل می‌شود؛ خشونتی که از کتک و حبس شروع می‌شود و به رانندگی به سوی بی‌نامی ختم می‌گردد. ابراهیم در این مسیر، نه تنها با پسرش که با تمام باورهای رنگ‌باخته‌ی خود می‌جنگد؛ باورهایی که عزت را در مشت گره‌کرده و مردانگی را در زور خلاصه کرده‌اند. اما سعید با همان آرامشِ زنانه‌اش، پرده از این توهم برمی‌دارد که «من این‌جوری به دنیا اومدم». حالا پرسش این است: وقتی تنها راه پدر برای نجات «آبرو»، نابود کردنِ «وجود» فرزند است، آیا اصلاً راهی برای بازگشت باقی می‌ماند؟