جعفر پناهی با «یک تصادف ساده» (برندهی نخل طلای کن ۲۰۲۵) یکی از جسورانهترین و دردناکترین پرسشهای زمانهی ما را روایت میکند: وقتی بالاخره شکنجهگر سابقتان را در جادهای تاریک گیر انداختید، با او چه میکنید؟ انتقام؟ قصاص؟ یا رهایش میکنید تا چرخهی خشونت بالاخره در جایی بشکند؟
این رویداد فراتر از یک موفقیت سینمایی، آزمونی برای تحمل گفتمانهای متعارض در ایران و تأییدی بر ظرفیت سینما بهعنوان میدان نبرد هویتی است. اما با توجه به واکنشهای تند اصولگرایان و تنشهای دیپلماتیک، احتمال تشدید محدودیتها برای سینماگران مستقل و تسویهحسابهای رسانهای در هفتههای آینده وجود دارد. این وضعیت نشاندهنده پیچیدگیهای تعامل هنر، سیاست و جامعه در بستری پرتنش است.
روابط عمومی کانون کارگردانان سینمای ایران اعلام کرد که جعفر پناهی، فیلمساز نامآشنا سینمای ایران بعدازظهر جمعه ۱۴ بهمن، با قید وثیقه از زندان آزاد شد.
فیلمساز ۶۲ ساله نام آشنای ایرانی نوشته است مانند بسیاری از «مردم گرفتار ایران» چارهای ندارد جز آنکه با عزیزترین داراییاش، یعنی جاناش، به رفتارهای غیر انسانی اعتراض کند.
