مهر ۲, ۱۴۰۵

در روایت زهرا باقری، درمان از صندلی انتظار آغاز می‌شود و به صندلی همراه بیمار در بیمارستان می‌رسد؛ جایی که آدم میان درد، بی‌خبری و کارهای کوچک و پایان‌ناپذیر روزمره، کم‌کم به ماندن عادت می‌کند. «آن صندلی برای هیچ‌کس نیست» روایتی از بی‌دفاعی بیمار و همراه اوست و از جایی که هیچ‌کس نمی‌خواهد سهمش باشد.