شهریور ۲۰, ۱۴۰۵

در رمانی که راویِ آن یک سگ سیاه است، مرز میان زایش و مرگ چنان در هم می‌شکند که دیگر نمی‌توان با اطمینان گفت زندگی کجا تمام می‌شود و مرگ از کجا آغاز می‌شود. ناهید شمس در «سگ سیاه زایشگاه»، با طنزی سیاه، جامعه‌ای را روایت می‌کند که در آن بوی مرگ از هر جایش به مشام می‌رسد و حتی در زایشگاه هم نمی‌توان از این بو رها شد. فریبا صدیقیم در این نقد، با تکیه بر شخصیتِ «ونوس» (زنی که میان مردگان و زندگان در نوسان است) و راویِ سگ‌سان، نشان می‌دهد که چگونه این رمان جهانِ گروتسکی می‌سازد که در آن «تقدس و ابتذال»، «عشق و شهوت»، و «ایمان و خرافه» در هم می‌آمیزند.