شهریور ۸, ۱۴۰۵

در جهان شعری شهیار قنبری، عاشقانه هرگز در اتاق دربسته نمی‌ماند. «من» زخمیِ هجرت و تنهایی، آرام به «ما»ی قدغن و جنگل سوخته بدل می‌شود و دوباره برمی‌گردد؛ سفری مدام میان بدن و تاریخ، بوسه و سانسور، برگ و قیام. آرش نصرت‌اللهی در این خوانش نشان می‌دهد که این حرکت صرفاً مضمون نیست، تکنیک است: تصویرهای فشرده، واژه‌سازی پرخطر، زبان سهل و ممتنع، و چندصدایی‌ای که ترانه را از امر خصوصی به امر جمعی می‌کشاند، بی‌آن‌که شور عاشقانه را قربانی شعار کند. مسئله، سرودن اعتراض یا سرودن عشق نیست؛ مسئله زیستنِ شعر است، آن‌قدر که بودن و نبودن شهیار قنبری در ترانه فارسی تفاوتی واقعی بسازد.