اردیبهشت ۹, ۱۴۰۵

هق هق‌های شبانه، شیون و مرگ و ویرانی. شاعر در این شعر می‌خواهد نگهبان حافظه باشد: شاید واکنشی به «صلح منفی»؛ صلحی که جنگ را متوقف می‌کند اما ساختارهای خشونت‌بار را به جای می‌گذارد. حال که آتش‌بس، «ویرانی» را به امری عادی بدل خواهد کرد؛ شاعر نمی‌خواهد «نام زندگی از یاد محو شود». می‌شنوید با صدا و اجرای شاعر.