اردیبهشت ۶, ۱۴۰۵

این نوشته را نباید صرفاً به عنوان یک «متن شخصی» یا «یادداشت روزانه» خواند. این یک سندِ زنده از «ادبیات اقلیت‌ها در جنگ» است – روایتی از زنی معلول که در تهران زیر بمباران، با وابستگی به دستگاه تنفسی، با امیدی کهنه به «آزادی»، و با پرسشی که هیچ‌وقت بی‌پاسخ نمی‌ماند: «اگر بمیرم، مرا هم مثل جان‌های بی‌جان کهریزک، “جاوید نام” خطاب می‌کنند؟»