فروردین ۱۲, ۱۴۰۵

نویسنده در این مقاله بر این باور است که با وجود پیوستگی واقعی جهان تحت سلطه سرمایه‌داری جهانی، شکافی ژرف میان «واقعیت عینی یگانگی» و «حس درونی تنهایی و بی‌معنایی» انسان‌ها وجود دارد. او پس از بررسی ناتوانی فلسفه، شعر و رمان در پر کردن این شکاف، به تاریخ‌نگاری (به ویژه آثار بکرت) روی می‌آورد و نتیجه می‌گیرد که هرچند کتاب‌های تاریخی حس احساسیِ مستقیمی ایجاد نمی‌کنند، اما خواننده می‌تواند از خلال آنها به درکی فرازمانی و فرامکانی از به‌هم‌پیوستگی هستی دست یابد و شاید از این راه، اندکی از شدت تنهایی و واماندگی بکاهد.