فروردین ۱۱, ۱۴۰۵

نویسنده با بهره‌گیری از اسطوره‌های کهن و ارجاع به شعر و ادب فارسی، نشان می‌دهد که چگونه خشونت و نفرت، از دلِ نفی گفت‌وگو و تهی شدن زبان از معنا و حافظه سر برمی‌آورند و انسان را از «بیان آدمیت» دور می‌کنند. در مقابل، «کلمه» و «حرف» که در این متن نماد تفکر نقادانه، تردید و خرد گفت‌وگویی هستند، به مثابه تنها راه برون‌رفت از سیطره شرّ ابتذال‌یافته و عددی‌شدن انسان معرفی می‌شوند.

انسان‌ها وقتی از حرکت بازمی‌ایستند، به راهی که پیموده‌اند می‌نگرند. اما آن‌که شتابان می‌تازد، آینده را نیز درست نمی‌بیند؛ در دام آن می‌افتد و سکندری می‌خورد. «پل» کافکا تنها برای پیش‌روی ساخته شده است؛ اگر سر بردارد و به پشت سر بنگرد، ویران می‌شود. اما آیا می‌توان بدون بازنگری زیست؟