اسفند ۱۳, ۱۴۰۴

استاد خالقی مطلق در این داستان اسارت درونی جامعه ایران تحت سرکوب را نشان می‌دهد که با «اعتیاد به ترس»، «عادت به ناامیدی» و تکرار خشونت، به ساختارهای استبدادی بازمی‌گردد. نقش روشنفکران – همچون راوی تبعیدی که خیرات می‌دهد، روزنامه می‌خواند و افکارش را «مرتب» می‌کند – در این اسارت برجسته است: آن‌ها ناظرانی منفعل‌اند که تحلیل می‌کنند اما در عمل تغییری ایجاد نمی‌کنند، و حتی سیاستمداران غربی با مبادله قراردادهای اقتصادی در برابر آزادی‌های موقت، بخشی از این معماری اسارت می‌شوند. رهایی واقعی، نه از دخالت بیرونی، بلکه تنها با شکستن این چرخه درونی و بازپس‌گیری حس از دست‌رفته ممکن است، که داستان آن را به عنوان کمدی سیاه تکرار تاریخ افشا می‌کند.