اسفند ۲, ۱۴۰۴

مهین میلانی در نقد خود بر کتاب «نترس شلیک کن» فرامرز پورنوروز، با زبانی بی‌پرده، میان دو بخش پایانی کتاب که آن را «درخشان و نفس‌گیر» می‌خواند و باقی روایت که به‌زعم او دچار «خودشیفتگی روایی، عشق‌های آبکی و خطی‌سازیِ روزهای وحشتناک» است، مرزبندی می‌کشد. میلانی با تکیه بر تجربه‌ی زیسته‌ی خود از آن دوران، پرسش بنیادینی را مطرح می‌کند: چرا نویسنده‌ای که خود در دل خشونت و سرکوب زیسته، باید به بازنمایی‌هایی دست بزند که «نه روایت نو است و نه حرف تازه‌ای» دارد؟ او این تناقض را نه فقط در فرم، که در تقابل مدرنیته و سنتِ حل‌نشده در شخصیت‌پردازی کتاب ردیابی می‌کند و نقدش را به پرسشی فراتر می‌کشاند: چرا از واقعیتِ سوررئال این سرزمین، مدام به «تخیلات آبکی» پناه می‌بریم؟