بهمن ۱۶, ۱۴۰۴

شاعر در این شعر، برای تشییعِ رؤیای قهرمانیِ فردی و تولدِ اسطوره‌ی جمعیِ سوگ بیانی شاعرانه می‌یابد. شاعر خطاب به سهرابِ اسطوره‌ای (نمادِ مرگِ جوانِ آرمان‌خواه و تک‌افتاده) می‌گوید که امروز، مرگ‌هایی که ما می‌بینیم، از جنسِ افسانه‌ی تو نیست؛ مرگ دیگر نه یک قهرمانِ تنها در «زمستان» یا «بیابان»، که صدای جمعیِ مادری در ستارخان، لالاییِ کردیِ مادر طاهر، و ناله‌ی وطن برای سپهر است، مرگی که به زبان، جغرافیا و زمانِ ما سخن می‌گوید و آنقدر تکرار و گسترده شده که از «تاریخ این سرزمین هم بیشتر» است.