دی ۲۷, ۱۴۰۴

حرف اصلی شاعر در این دو شعر، فریاد اعتراض علیه سرکوب، تلاش برای خاموش کردن حقایق، و تجسمِ رنجِ جمعی ملتی است که در مسیر آزادی، خون داده‌اند. شاعر تأکید دارد که خون‌های ریخته‌شده بیهوده نیست و خاک آن‌ها را نمی‌پذیرد، بلکه این خون‌ها امید به انقلاب و آزادی را زنده نگه می‌دارند.