دی ۲۲, ۱۴۰۴

این داستان از خلال روایتی چندصدا و موازی، که تکنیک جریان سیال ذهن و کشمکش‌های درونی شخصیت‌ها را با فضاسازی نمادین (بیابان تاریک، گورهای خالی، صدای خنده‌های رازآلود) درهم می‌تند، مضمون سرکوب را نه به‌صورت مستقیم، بلکه در قالب یک موقعیت فرجام‌خواهانه و انتقام‌جویانه از سوی قربانیان بازنمایی می‌کند. راوی دانای کل محدود به ذهن مأموران است، اما وقفه‌های روایی، فلش‌بک‌های آکنده از عذاب وجدان و ظهور ناگهانی “صداهای دیگر” در تاریکی، هم‌چون نقب‌هایی روایت را از انحصار قدرت خارج کرده و صدای سکوت‌شکسته‌شدگان را به شکل نمادین و هراس‌آور به متن وارد می‌کند.