باور داریم که در این دورۀ سرنوشتساز، سکوت و انفعال، همدستی با ستم است. بنابراین، همبستگی و همدلی بیقید و شرط خود را با خیزش مردم ایران علیه استبداد، فساد و آن نظم ناعادلانهای که چهار دهه است کرامت، آزادی و آیندهی این سرزمین را به یغما برده است، اعلام میکنیم.
کانون نویسندگان ایران در بیانیهای به تاریخ ۱۵ دی ۱۴۰۴، با عنوان «تحقق آزادی در گرو ارادهی مردم است»، از اعتراضات سراسری مردم علیه فساد، تبعیض و سرکوب حمایت قاطع کرد.در این بیانیه آمده است: «بیشک آزادی با بمب و موشک قدرتهای غارتگر از آسمان نازل نمیشود. تحقق آزادی در گرو ارادهی مردمانیست که از ریشهی رنجهای خود آگاهاند، گرد این آگاهی به هم پیوستهاند و با حفظ استقلال از استثمارگران داخلی و خارجی به ستیز با وضع موجود برخاستهاند.»
در «کمکم محو میشود»، فرم و محتوا در هم میتنند تا زوال امر شگفت را روایت کنند: داستانی مارپیچوار که همچون حافظهای زخمی، میان خیابان و موزه، خواب و بیداری، و نقاشی «جیغ» مونک با پریِ در حال محو شدن در حرکت است. این اثر تنها یک داستان عاشقانه نیست، بلکه کالبدشکافی رابطهای ست که در آن یکی میجنگد تا بماند، و دیگری حتی توانایی دیدنِ این نبرد را از دست داده است.
