حرف اصلی نویسنده در این داستان، نمایش برخورد خشن و غیرقابل انعطاف ایدئولوژیهای مسلط با کوچکترین نشانههای تفاوت و آزادی فکری است. این تقابل، حتی به سادهترین و صمیمیترین عرصههای زندگی مانند یک عیددیدنی خانوادگی سرایت کرده است. نویسنده با تمرکز بر یک «مجسمه داروین» به عنوان نشانهای از علم و اندیشهی غیرهمسو، نشان میدهد که چگونه ترس از ایدههای رقیب، حتی رابطه پدر و فرزندی را نیز آلوده به سوءظن و کنترلگری سیاسی کند.
مهاجرت در این داستان تنها به معنای فیزیکی ترک وطن نیست، بلکه مهاجرتی درونی، روانی و ایدئولوژیک را نیز شامل میشود. راوی داستان، که خود درگیر ماجراهای سیاسی و تشکیلاتی است، به یک معنا از هویت پیشین خود مهاجرت کرده و در فضایی از انزوا و فراموشی به سر میبرد. این مهاجرت درونی با مفاهیمی چون گسست از گذشته، از دست دادن روابط انسانی و تلاش برای بازتعریف حقیقت همراه است.
داستان «گمشده» نوشته لاله رهبین به روابط سرد و از هم گسیختهٔ زن و شوهری به نامهای شرلی و کامی میپردازد که هرکدام در دنیای خود غرق شدهاند: شرلی، زنی سرگرم ظواهر و دغدغههای مادرانه که از یکنواختی زندگی خسته شده، و کامی، مردی میانسال و افسرده که در لاک تنهایی فرورفته است.
