نویسنده با بهرهگیری از آرای مرلو-پونتی، اسپینوزا و لویناس، نشان میدهد که چگونه هادی ابراهیمی با افزودن یک نقطه به «وطن» (وتن)، آن را از قلمرو مفهوم انتزاعی بیرون میکشد و به حوزۀ تجربۀ حسی-بدنی وارد میکند. در این خوانش، «وتن» نه یک سرزمین دور، که تنِ زخمیِ جمعی است؛ تنی که در مهاجرت درد میکشد، در جنگ میسوزد، و با این همه، در «تبسم ایستادگی» پنهان میشود.
مهین میلانی در نقد خود بر کتاب «نترس شلیک کن» فرامرز پورنوروز، با زبانی بیپرده، میان دو بخش پایانی کتاب که آن را «درخشان و نفسگیر» میخواند و باقی روایت که بهزعم او دچار «خودشیفتگی روایی، عشقهای آبکی و خطیسازیِ روزهای وحشتناک» است، مرزبندی میکشد. میلانی با تکیه بر تجربهی زیستهی خود از آن دوران، پرسش بنیادینی را مطرح میکند: چرا نویسندهای که خود در دل خشونت و سرکوب زیسته، باید به بازنماییهایی دست بزند که «نه روایت نو است و نه حرف تازهای» دارد؟ او این تناقض را نه فقط در فرم، که در تقابل مدرنیته و سنتِ حلنشده در شخصیتپردازی کتاب ردیابی میکند و نقدش را به پرسشی فراتر میکشاند: چرا از واقعیتِ سوررئال این سرزمین، مدام به «تخیلات آبکی» پناه میبریم؟
جعفر پناهی با «یک تصادف ساده» (برندهی نخل طلای کن ۲۰۲۵) یکی از جسورانهترین و دردناکترین پرسشهای زمانهی ما را روایت میکند: وقتی بالاخره شکنجهگر سابقتان را در جادهای تاریک گیر انداختید، با او چه میکنید؟ انتقام؟ قصاص؟ یا رهایش میکنید تا چرخهی خشونت بالاخره در جایی بشکند؟
یک شاگرد از دکتر صدرالدین الهی میگوید در بستر خاطراتی از بودنها و شدنها با استادش، با پدرش. شخصیتی که استاد مسلم روزنامهنگاری مدرن بود، علاوه بر دیگر کیفیت ها و استاد به معنای معلمی که دست شاگرد را میگرفت و همچون مادری پا به پا میبرد.
