شهریور ۱۵, ۱۴۰۵

شاعر در این شعر هویت انسانیِ صلح‌جو در برابر خشونتِ نمادین و عینی را اعلام می کند. او با نفی جنگ و نمایش‌های پوچ، به زیبایی‌های ساده‌ در زندگی هرروزه روز پناه می‌برد تا نشان دهد که همچنان زنده است و حضور دارد.