مرداد ۱۳, ۱۴۰۵

نویسنده با تکیه بر آرای جیمسون، تودوروف و باختین نشان می‌دهد که پارسی‌پور با بهره‌گیری از رئالیسم جادویی، تاریخ را نه به عنوان سرنوشتِ محتوم، که به عنوان «زمینه‌ای برای تجربهٔ انسداد و امکان» بازنمایی می‌کند. در این خوانش، کودتای ۲۸ مرداد نمادِ شکستِ امیدهای جمعی است، اما باغ – برخلاف فضای بستهٔ جامعه – امکانِ گفت‌وگو، همدلی و دگرگونی را زنده نگه می‌دارد. مقاله به این نتیجه می‌رسد که آزادی در این رمان، هدیهٔ تاریخ نیست؛ از لحظه‌ای آغاز می‌شود که انسان جرئت می‌کند شکلی دیگر از بودن را تصور کند و نخستین گام را به سوی آن بردارد – و همین «آفرینش امکان» است که معنایِ امید را در دلِ ویرانی بازتعریف می‌کند.