فروردین ۹, ۱۴۰۵

داستان نشان می‌دهد که چگونه خشونت ساختاری، نه تنها خیابان‌ها، بلکه ساختار خانواده، روابط مادری و حتی دیالوگ‌های عاشقانه را بازتعریف می‌کند. حتی امید به آینده نیز در این فضا معنایی تراژیک و در عین حال مقاومت‌آمیز می‌یابد. این داستان تصویری صادقانه، هنرمندانه و تأثربرانگیز از لحظه‌ای از تاریخ معاصر و انسان‌هایی ارائه می‌دهد که در دل وحشت، همچنان به پختن غذا، تمرین ریاضی و فریاد زدن ادامه می‌دهند.