بهمن ۱۴, ۱۴۰۴

متن حاضر بازنویسیِ رواییِ یک تجربه‌ی واقعی است؛ متنی که از پیام‌ها، صداها و شهادت‌های پراکنده‌ی چند روز شکل گرفته و در قالب تقویم پیش می‌رود. نویسنده عمداً به بدن، مراقبت، و حذف نهادها نزدیک شده‌ تا زمان، خودش را در حرکت‌های کوچک نشان دهد. آنچه اثر را استثنایی می‌کند، تمرکز بر “کار مادری” در میانهٔ فروپاشی کامل اجتماعی است: مادری که در نبود پزشک، قانون و امنیت، تبدیل به جراح، پرستار، کارآگاه و مددکار اجتماعی می‌شود. روایت روزشماری، ریتمی از اضطراب و انتظار می‌سازد که خواننده را در چرخهٔ بی‌پایانِ «بی‌خبری-جستجو-ترس-مراقبت» غرق می‌کند.