در داستان «دجال» نوشته حسین نوش‌آذر، مأموری می‌کوشد جسد جوانی اعدام‌شده را دفن کند؛ اما بدن مدام قد می‌کشد و قبر گنجایش آن را ندارد. این مقاله از مجموعه «یک کتاب، یک داستان»، با بررسی روایت توجیه‌گر مأمور و تصاویر نمادین اثر، نشان می‌دهد چگونه خشونت در قالب وظیفه اداری عادی می‌شود و مسئولیت اخلاقی پشت فرمان‌برداری پنهان می‌ماند؛ درحالی‌که حافظه قربانیان، نظم تحمیل‌شده بر زندگی و مرگ آنان را به چالش می‌کشد.