نویسنده با بهره‌گیری از آرای مرلو-پونتی، اسپینوزا و لویناس، نشان می‌دهد که چگونه هادی ابراهیمی با افزودن یک نقطه به «وطن» (وتن)، آن را از قلمرو مفهوم انتزاعی بیرون می‌کشد و به حوزۀ تجربۀ حسی-بدنی وارد می‌کند. در این خوانش، «وتن» نه یک سرزمین دور، که تنِ زخمیِ جمعی است؛ تنی که در مهاجرت درد می‌کشد، در جنگ می‌سوزد، و با این همه، در «تبسم ایستادگی» پنهان می‌شود.